Sanki aylardır nefesimi tutuyordum. Ciğerim tamamen sönmüştü de alev alev yanıyordu. Doktorun verdiği haberden sonra derin bir nefes aldım. Aldığım soluk tüm hücrelerime ulaştı. Seviçten aydınlanan yüzümle, sarılmamak için kendimi zor tutarak “Uyandı mı doktor? Uyandı mı?Şükürler olsun Allah’ım!” diyerek ayağa fırladım. “Ne zaman görebiliriz?” Doktor temkinli tavrını bozmadı,” Tedbir olarak bir gece daha yoğun bakımda tutacağız. Yarın sabah servise alırız. Servise alınana kadar ziyaretçi yine yasak. Tedbiri elden bırakmıyoruz. İlk ve en tehlikeli dönemi atlattı. Ama üzülmesini ya da heyecanlanmasını, aşırı duyguları istemiyorum.“
Sevinçle, “Tamam doktor bey, siz nasıl uygun görürseniz,” dedim, benim sevincim doktoru da gülümsetmişti, gülümseyerek koridorda uzaklaştı.
Hemen telefonumu eli
