Evdeki sessizlik kulağımı tırmalamıyordu bu kez. Battaniyemin altına girmiş, elimde bir kase mısır, ekrana gözümü dikmiş hâlde oturuyordum. Bir yandan da şarabımı da yudumluyordum. Ama izlediğim diziye değil, kafamın içinde dönüp duran Atahan’a takılmıştı zihnim.
O gün söyledikleri hâlâ kulağımda çınlıyordu. “Benim nişanlım olacaksın,” demişti. Üstelik bunu söylerken gözünü bile kırpmamıştı. Öylece durmuş, dudaklarını kıpırdatmadan bakmıştı yüzüme. Kafamı kurcalayan sadece teklifin garipliği değildi. Asıl mesele, bu adamın neden ablamla ilgili bir planı olduğuydu.
Bir elimle mısırı ağzıma atarken, diğer elimle battaniyeyi üzerime biraz daha çektim. Gözüm ekrandaydı ama beynim çok başka yerdeydi. “Yalandan nişanlı…” dedim içimden. Bu cümle bile kulağa absürt geliyordu. Ama garip bir şeki
