Atahan’ın ağzından;
Sabahın serinliğinde kahvem acılığını dilime bırakırken, odamda sessizlik hüküm sürüyordu. Her zamanki gibi disiplinli bir şekilde evimdeki çalışma odamda oturmuş, önümdeki dosyaları tarıyor, zihnimi meşgul etmeye çalışıyordum. Ama aklım hâlâ düne gidip geliyordu. O çocuğun gözleri… Ayşe’nin korkuyla titreyen gözleri hâlâ önümdeydi. Bir çocuğun, çocukluğunu yaşayacağı yaşta, ailesi tarafından evliliğe zorlanması mide bulandırıcıydı.
Dün karakoldan sonra bizzat Ayşe’yi görmüş ve onun sosyal hizmetlere teslim etmiştim.
Kapı aralandı. Kemal içeriye girdi. Gözleri uykusuzdu, saçları dağınıktı. Sanki geceyi sokakta geçirmiş gibiydi.
“Günaydın,” dedi sesi yorgun.
Kahvemden bir yudum daha aldım. “Yeni mi uyandın?”
“Yeni eve geldim desem daha doğru olur.”
İçeri girdi, üs
