Yeni bölüm
Lojmanın kapısı arkamızdan kilitlenirken, sırtımı dayadığım soğuk ahşap, içimdeki sarsıntıyı hafifletmeye yetmedi. Ayakkabılarımı çıkarırken ellerim titriyordu.
Her şey o kadar hızlı, o kadar üst üste olmuştu ki, zihnim hâlâ Hüseyin'in o buz gibi itiraflarını, Atahan’ın sorgulayıcı bakışlarını ve arabanın içindeki o gergin sessizliği işlemeye çalışıyordu. İçeri, küçük salonun ortasına doğru birkaç adım attım, ama nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilemeden öylece durdum. Kollarımı kendime sarıldım, kendimi bir an önce uyansın diye sıkmaya çalışıyordum, ama bu kâbus gerçekti.
“Ev gibiydi yok,” dedim.
Atahan, kapıyı kilitleyip ardından usulca içeri girdi. Ayakkabılarını çıkarırken çıkardığı o sıradan, günlük ses bile bu anormal gecede tuhaf bir normallik katıyordu ortama. Ona
