Akşam olmuştu, evde oturuyordum. Atahan‘dan hiç haber almamıştım.
Ayşe Abla’nın sesi mutfaktan geliyordu. Bir yandan tencerenin kapağını kapatıyor, bir yandan da bana dönüp “Yaren, kızım şu biberleri doğradın mı?” diye soruyordu. Tuğçe kanepede yayılmış telefonuyla uğraşıyor, bir ara bana bakıp gözlerini devirdi.
“Doğradım abla, sen merak etme,” dedim ve elimdeki tahtadaki son biberi de ince ince kıydım.
Ayşe Abla gerçekten tatlı bir kadındı ama öyle muhafazakâr bir tatlılık vardı. Bir yandan sürekli öğüt verir, bir yandan da kahkahalarla gülerdi. Ama işte, böyle küçük küçük baskıcı halleri de vardı.
Kapı o anda çalındı. Hepimiz bir an sustuk. Tuğçe başını kaldırıp “Yaren, bak bakalım kimmiş?” dedi.
İçimde tuhaf bir sıkıntı vardı. Kapıya doğru yürüdüm. Elim kapı koluna uzanırken b
