ฮูหยินแม่ทัพใหญ่..สายลุย

" ปั้ง " ปั้ง " ปั้ง เสียงปืนดังติดต่อกันหลายนัด '' ผู้กองเฉินพาทุกคนออกไป'' '' หะ หัวหน้า'' ฉันหันไปสั่งการลูกน้องคนสนิท เขามองหน้าฉันด้วยแววตาสั่นไหว เราสนิทกันมากเพราะเราเรียนโรงเรียนนายร้อยด้วยกัน ไปไหนไปกันตายแทนกันยังได้เลย แต่คราวนี้ไม่ได้แล้ว ภรรยาเขาพึ่งครอดลูกสาวคนแรกเมื่อเดื่อนก่อนเองเขาต้องกลับไป ''ไม่ได้นะหลิน เธอจะให้ฉันทิ้งเธอไว้ได้ยังไง เราเป็นเพื่อนกันนะ ฉันทำไม่ได้'' "ไปซะ พวกนายมีคนที่รักรออยู่" "แต่" "นี่เป็นคำสั่ง พาเขาออกไปซะไม่มีเวลาแล้ว" ลาก่อนเพื่อนรัก เมื่อมั่นใจพวกออกไปพ้นรัศมีของระเบิดแล้วเธอจึงหันไปสนใจกับระเบิดที่พวกเธอวางกับดักเอาไว้อยู่ก่อนแล้วรอแค่เวลาที่พวกพ่อค้ายาชาติชั่วพวกนั้นเข้ามาใกล้ๆจุดที่วางระเบิดไว้ก็เท่านั้น ระเบิดนี้ต้องจุดฉนวนด้วยมือเท่านั้น ดังนั้น เย่หวังหลินในฐานะที่เธอเป็นหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการลับในครั้งนี้ก็จึงตัดสินใจที่จะอยู่กดระเบิด พวกเขามีครอบครัวที่รออยู่ส่วนเธอไม่เหลือใครแล้วมีเพียงเพื่อคนเดียวอย่าเฉินอี้ที่อยู่เคลียงข้างเสมอมาไม่ว่าจะสุขหรือทุกก็ตาม เพราะครอบครัวของเธอโดนพ่อค้ายาฆ่าตายหมดเพียงเพราะพวกเขาบังเอิญขับรถผ่านจุดที่พวกมันส่งของกันเท่านั้นเอง จึงไม่แปลกอะไรหากหวังหลินอย่ากำจัดกากเดนนรกพวกนี้ให้สิ้นซาก แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเธอเองก็ตาม ถ้าจะลงนรกเธอก็จะลากพวกมันไปกับเธอให้หมด ไม่นานเสียงของพวกมันก็ดังเข้ามาใกล้จุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยแล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ได้เวลาพาพวกแก่ไปทัวนรกแล้ว" ตู้ม