On bir gün.
Tam on bir gün geçmişti. Annemi görmeyeli, yanına uzanıp onunla uyumayalı tam on bir gün olmuştu. Ne kadar istesem de odasına giremedim. Elim kapının koluna defalarca gitti ama içeri girmeye cesaret edemedim. Eve geldiğimde yalnızca odama çekilip duş alıyordum. Vakit geçsin diye uyuyor, bazen de odama birinin girdiğini hissedince uyuma numarası yapıyordum.
Abim benimle birkaç kez konuşmaya çalışmıştı. Sakinliğinin nedenini anlıyordum. Aklında hala annem vardı. Abi kardeş gibi olmamızı sağlamaya çalışsa da bana söyledikleri hala aklımda olduğu için ona karşı bir adım atamıyordum. Üzgün müydüm? Evet, bu süreçte ona sarılıp ağlamak, onunla dertleşmek isterdim. Ama aramıza öyle bir duvar örmüştü ki ne yapsam yıkamıyordum.
Umut'u ise hemen hemen her gün görüyordum. Evinde nere
