Ne hikmetse bu sabah çok erken uyanmıştım. Erken dediğim öğle 7-8 değil; tam beş buçukta ayağa dikilmiş, annemin yanında yarım saat kadar oturup onu izlemiş, uyanmayınca da yürüyüş için dışarı çıkmıştım. İyi ki abime denk gelmemiştim. Sabah sabah onun sinir bozucu laflarını çekmek istemiyordum. Çünkü şaşırtıcı bir şekilde bu sabah çok iyi uyanmıştım. Mutluydum bir kere. Belki de dün annemle hiç tartışmamış olmamız ya da Umut ile güzel bir gün geçirmemiz de bunun nedeni olabilirdi. Olsun, sonuç olarak mutluydum ve bugün yine mutlu olacağıma inanıyordum çünkü Umut ile birlikte kaldığımız yerden eşya bakmaya devam edecektik. Bir de yemek yiyecektik tabii.
Yarım saat kadar yürüdükten sonra bir banka oturdum. Hava ısınmaya başlamıştı. 4 ay kadar sonra Umut ile tanışalı bir yıl olacaktı. Zaman
