Parmaklarımın ucunda odama kadar çıkmayı planlarken üst katın koridorunun ışığı açıldı. Gözlerimi devirdim. Kesin abimdi. Hareket etmeden dikilmeye başladım. Ecmel az önce beni taksiyle eve bırakıp gitmişti. Sabahki tartışmamız yüzünden gittiğine emindim.Üstelemeden 'peki o halde' deyip konuyu kapatmıştım. Kal desem de kalmazdı emindim. Gün boyu ikimizin de yüzü düşüktü ve yaptığımız tek şey yemek yemek ve kısa cevaplarla sohbete katılmak oldu. Korkum sabah olduğunda bana yazmama ihtimaliydi.
Işık nihayet söndüğünde sessizce odama çıktım ve ışığı açmadan yatağıma uzandım. Daha dün gece sarılıp uyuduğum Ecmel vaktinden önce gitmişti. Sabah çözdüğümüzü düşünmüştüm ama yanılmışım. Hemen meraklı gibi Mersin'e dönmüştü işte. Zihnimde onun adı ve yüzüyle uykuya daldım.
Tahminimden geç uyanınca
