Birkaç gündür alıştığım sıcak hava bugün yerini serin bir rüzgara bırakmıştı. Ne çabuk değişiyordu her şey! Güneş aniden sırtını dönebiliyordu herkese. İnsanlar da güneş gibiydi işte. Ne şanssızdım ki bana sırtını dönen ailemden biriydi, abim.
Düşünmeyi bırakıp omzumun üzerinden arkaya baktım. Ecmel uyanmış telefonuyla ilgileniyordu.
"Günaydın."
"Günaydın Dora."
"İyi uyudun." dedim sırıtarak. Ben uyanalı neredeyse bir saat olmuştu.
"Evet, baya rahattı." Yüzünde mimik oynamadan kurduğu cümlesinin altında bir ima aramadım. Çünkü suratsız hali bunu elimden almıştı.
"Neye bakıyorsun?"
"Telefona."
En azından bana cevap veriyor.
"Önemli bir şey galiba."
Ağzıyla 'cık' yaptıktan sonra telefonu masaya bıraktı.
"Dışarı çıkmak ister misin?"
"Olur, ama hava serin." dedim ve önüme d
