Mihrimah Şahindağ
Ortalık yangın yeri derler ya tam olarak o durumun içerisindeydik. Ne ile adım atabiliyordum ne de geri. Herkes birbirini öldürücü bakışlar atarken yaptığım tek şey olduğum yere sinmekti. Fakat Zozan ananın söylediği şeyler beni dumura uğrattı.
Ne yani bu pislik ona taciz mi etmeye çalışmıştı? Elimi ağzımı kapatırken korkuyla derin bir nefes aldım. Açıkçası o anda Zozan anadan daha çok korktum. Çünkü bedenini kıyafet gibi giydirmişti artık acımasızlığı ve ben ona o acımasızlığı aşılayan adamın kanından geliyordum.
Bu benim için çok utanç verici bir şeydi. Onunla aynı havayı solduğum ve onun kanından olduğum için kendimden nefret ettim midem bulandı.
Dolan gözlerimi gökyüzüne çevirdim. neden durulmaz bu insanların öfkesi ve pisliği? Neden böyle bir insan yaşardı ki
