Ruhum sözlerinin etkisindeyken, atın üzerinde dengemi kaybedecek gibi olduğumda koluyla beni sıkı sıkı tuttu. İkilemdeydim, ne diyeceğimi ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Şaşırıyordum, şaşırmakta da haklıydım. Ailemi çocukken kaybettiğimde bana kimse sahip çıkmadığı için yetimhaneye verilmişim. Eminim bir yerlerde akrabalarım vardır ama bu yaşıma kadar biri bile beni sormadığından onlar için önemli olduğumu düşünmüyorum. Bana yaklaşmak isteyenler her zaman çıkarları için yaklaşmışlardı. Herkese kolaylıkla kanan bir yanım vardı. Bu yüzden insanlara kolay kolay güvenemiyordum. Güvenmek istiyorum ama yine kandırılırım diye korkuyordum.
Kenan’a güvenmek istiyorum, sevgisine inanmak istiyorum ama içimdeki his durduruyordu beni.
Yağmur birdenbire başladığında, atı geriye döndürdü. “Sırtını göğsüm
