-วันต่อมา-
“นั่งทำหน้าหมาหงอยเลยนะไอ้ห่า”
“เสือก”
“เมียไม่คุยด้วยเลยเหรอวะ”
“คุย”
“อ้าว แล้วมานั่งหงอยทำส้นตีนอะไร”
“...”
“ให้กูเดาแสดงว่าคุยแต่ไม่ปกติ”
“เป็นหมาเหรอวะถึงแสนรู้”
“หึ ๆๆ เอาน่า กูไม่อยากให้กำลังใจนะเว้ยแต่ทุกอย่างต้องใช้เวลา”
“อืม กูรู้” แต่แค่ห้านาทีที่หมางเมินกันเขาก็รู้สึกแย่แล้ว
“รู้ก็สู้สิไอ้ชาร์ล ใจมึงกระจอกตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”
“...ตั้งแต่กูรู้จักรักใครสักคนแล้วทำเรื่องเหี้ย ๆ ให้เขาเจ็บปวด”
“อ่าส์! กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้”
“ไม่อยากเชื่อก็หุบปากกูรำคาญ”
“หึ ๆๆ หุบปากแล้วมึงก็นั่งหงอยต่องั้นสิ จะเที่ยงแล้วไปแดกข้าวกันดีกว่า”
“ไม่ล่ะ มึงกินเลย”
“ทำไม? มึงรอไม้หวายเหรอ”
“เปล่า ให้เขาอยู่กับเพื่อนเขาบ้าง กูชวนก็คงไม่ไปหรอก” เขาอยากกินข้าวกับเธอจะตายแต่ไม่กล้าวุ่นวายมากเกินไปกลัวเธอจะรู้สึกอึดอัด ระหว่างเขากับเธอตอนนี้ไม่
