“แก ฮึก! ช่วยฉันด้วย~”
“แกเป็นอะไรมายา?” ไม้หวายขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้นของมายา
“ฉัน...ฉันโดนข่มขืน ฮึก! ฮื่อ ๆๆ”
“อะไรนะ!” คำพูดจากมายาทำให้ไม้หวายตกใจมาก โดนข่มขืนเหรอ? มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลยนะ
“หวะ หวาย แกอย่าเสียงดัง ฮึก! แกอย่าบอกใครนะหวายฉันอาย ฮื่อ ๆๆ”
“แกอยู่ไหนมายา”
“ฉันอยู่หอ ฮื่อ ๆๆ หวายฉันจะทำยังไงดี ฮื่อ ๆๆ”
“แกอยู่กับใคร”
“คนเดียว มัน...มันเพิ่งไป ฮื่อ ๆๆ หวายฉันขยะแขยงร่างกายตัวเองฉันอยากตาย! ฮื่อ ๆๆ”
“มายาแกใจเย็น ๆ ก่อนเดี๋ยวฉันรีบไปหา”
“ฮื่อ ๆๆ ไม่เหลืออะไรแล้วหวาย ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฮื่อ ๆๆ”
“มายาใจเย็น ๆ เดี๋ยวฉันไปอย่าเพิ่งทำอะไรวู่วามเข้าใจไหม”
“ฮึก! อย่าบอกใครนะหวาย ฮื่อ ๆๆ อย่าบอกใครนะฉันขอร้อง” เสียงมายาที่ร้องออกมาเหมือนคนใจจะขาดต่อให้ตอนนี้รู้สึกไม่สนิทใจยังไงก็ตามแต่เกิดเรื่องร้ายกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนไม่มีทางที่
