“เรา...จำได้เหรอหวาย”
“ก็เพิ่งบอกวันก่อนใครจะจำไม่ได้คะ”
“...ครับ” เหมือนจะดีใจแต่ก็ดีใจได้ไม่สุด แต่แค่นี้ก็ดีแล้วที่เธอจำได้แถมยังเตรียมของไว้สำหรับใส่บาตรในวันเกิดเขา แค่นี้ก็ดีมาก ๆ แล้วสำหรับคนเลวอย่างเขา
“ถ้างั้นก็ไปตักบาตรกันค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ หวายไม่มีของขวัญที่ดีที่สุดจะให้หวายมีแค่โอกาส...พี่ชาร์ลยังอยากได้ใช่ไหมคะ”
“เรา...เราพูดว่าอะไรนะไม้หวาย” เขาเหมือนจะได้ยินชัดเจนเต็มสองหูแต่อยู่ ๆ ก็เกิดอาการไม่มั่นใจคล้ายคนหูดับไปชั่วขณะ
“หวายไม่มีของขวัญวันเกิดราคาแพงให้ หวายมีแค่นี้ที่หวายพอจะหาได้พี่ชาร์ลอยากได้รึเปล่าคะ” เสียงที่เคยเย็นชาหรือแข็งกระด้างหายไปเหลือแค่เสียงอ่อนหวานที่เขาไม่ได้ยินมาแค่อาทิตย์กว่า ๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนนานเป็นปีทำให้ชาร์ลหัวใจพองโต
“...อยากได้สิหวาย อยากได้มากมันเป็นของขวัญที่พี่อยากได้ที่สุดแล้วก็ดีที่สุดเลยรู้ไหม” แต่ความจริงเธอไม่ต้องให้อะไ
