พ่อของส้มมองจักรนั่งเคร่งเครียดอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนในสวน บนโต๊ะมีภาพถ่ายนับสิบใบและเอกสารหลักฐานมากมาย จักรเพ่งมองภาพเปลือยอกของผู้หญิงคนหนึ่ง พ่อย้อนนึกถึงตัวเองสมัยหนุ่มที่เลือดร้อนเหมือนลูกเขย
“ทำไมเล่นเรื่องทำร้ายร่างกายไม่ได้ครับ ภาพนี้เห็นชัดว่าโดนทำร้าย” จักรส่งเสียงโกรธเกรี้ยว ชี้นิ้วที่ภาพหน้าอกถูกฟันกัดเป็นรอยเหวอะหวะ บางแผลลึกจนน่าจะกลายเป็นแผลเป็น
“ถ้าถูกมีดกรีดหรืออาวุธอื่น เรายังพอชี้ชัดว่าเป็นการทำร้ายร่างกาย แต่กรณีนี้จำเลยอ้างได้ว่าเป็นการร่วมรักรุนแรงเกินไป”
“โอ้ย จะทำยังไงดีเนี่ย เล่นคดีข่มขืนก็ไม่ได้ ทำร้ายร่างกายยังไม่ได้อีก” จักรโวยวาย
“จักรฟังนะ บางครั้งกฎหมายไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่าง กฎหมายเห็นแต่ด้านสว่าง ไม่เห็นด้านมืด” พ่อเอ่ยอย่างคนเข้าใจโลก
“มันไม่ยุติธรรมเลยครับ ถึงเด็กคนนี้จะขายตัวแต่ไม่ได้หมายความว่าจะข่มขืนหรือทำร้ายร่างกายได้นะครับ”
“ยุติธรรมหรือ ? อย่าคิด
