แม่สั่งให้พงศ์พานิ้งไปซื้อของสดที่ตลาด ถึงแม่ไม่สั่งเขาก็ยินดีเป็นสารถีอยู่แล้ว วันนี้พงศ์สวมชุดไปรเวท เสื้อยืดกางเกงยีนส์แบรนด์เนมเหมาะกับรูปร่างตัวเอง ดูดีกว่าชุดนักเรียนมัธยมมาก
“พงศ์ไม่ใส่แว่นแล้วเห็นชัดหรือ” นิ้งสงสัย
“ชัด แว่นนั่นใส่อ่านหนังสือ ปกติอยู่ข้างนอกเราไม่ได้ใส่”
“อยู่โรงเรียนเห็นใส่ตลอดนี่”
“นั่นมันโรงเรียนก็ต้องใส่สิ”
“สร้างภาพเป็นเด็กเรียนว่างั้น”
“ประมาณนั้นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“พอใส่ชุดแบบนี้แล้วดูดีเนอะ มิน่าชลดาถึงชอบ” นิ้งพูดโดยไม่ทันคิดอะไร
พงศ์หน้าตึงขึ้นมาทันที ไม่รู้ทำไมเวลานิ้งพูดถึงชลดาแล้วเขารู้สึกหงุดหงิดชะมัด
นิ้งซื้อของหลายอย่างหิ้วพะรุงพะรัง
“ซื้ออะไรนักหนาเนี่ย ข้าวซอยบ้าบอของเราต้องซื้อเยอะขนาดนี้เลยหรือ” พงศ์บ่น
“เราซื้อเผื่อทำกับข้าวให้จักรกับน่านพรุ่งนี้ด้วย”
จักรช่วยสอนการบ้านแลกข้าว น่านก็แฟนนิ้ง มีเหตุผลทั้งคู่ แต่ทำไมฟังแล้วมันยิ่งหงุดหง
