หลังเลิกเรียน พงศ์พานิ้งมาบ้านเขา ติวไปได้ชั่วโมงกว่าจนนิ้งเริ่มไม่ไหว พงศ์จึงหยุดพัก
“โอ้ยยยย ยากจัง” นิ้งล้มตัวลงนอนแผละบนเตียง
“นิ้งตลกจัง ตอนเธอทำกับข้าว เราไม่เห็นเธอใช้กระดาษหรือเครื่องคิดเลขยังคำนวณส่วนผสมแม่น แถมไวมากด้วย”
“มันไม่เหมือนกานนนนน อุ๊บ”
นิ้งตาโตเมื่อถูกจูบปิดปาก
พงศ์ท้าวแขนคร่อมร่างนิ้ง เขาก้มตัวลงมาจูบเนิ่นนาน นิ้งเคลิบเคลิ้มทั้งที่รู้ตัวว่าทำผิด เธอค่อยๆ อ้าปากออกปล่อยให้พงศ์ล้วงลิ้นเข้ามาในปาก ต่างจากตอนโดนน่านจูบ นิ้งคิดถึงแต่พงศ์ ตอนนี้เธอไม่คิดถึงน่านเลย นิ้งโอบรอบคอพงศ์เข้าหาตัวเอง พงศ์กดจูบหนักหน่วงขึ้นเมื่อรู้สึกว่านิ้งยินยอม
จากเอาแขนคร่อมร่าง ตอนนี้พงศ์ทาบทับร่างบนตัวนิ้ง เลื่อนปากลงมาซุกซอกคอ มือข้างหนึ่งกอบกุมหน้าอกขนาดพอดีกับรูปร่าง นิ้งเริ่มรู้สึกตัว เธอผลักไสพงศ์ออก เขาอิดเอื้อนอยู่สักพักจึงยอมถอยห่าง
นิ้งรีบผุดลุกขึ้นนั่งทันที เธอตกใจจนหายใจหอบแ
