พี่หนิงขึ้นมาบนห้องนอนสักพัก เธอเพิ่งเห็นว่ามอเตอร์ไซค์ของน่านยังจอดอยู่ เธอกระชับเสื้อคลุมชุดนอน ลงไปชั้นล่างได้ยินเสียงนิ้งร้องไห้ แอบส่องดูเห็นว่าโทรปรับทุกข์กับเพื่อนเรื่องข้าวซอย พี่หนิงจึงไม่อยากรบกวนลูกสาว
เธอยืนใกล้รั้วบ้านตรงที่มอเตอร์ไซค์จอดอยู่ น่านไปไหนกัน ยังดีที่มอเตอร์ไซค์จอดในบ้าน ถ้าจอดข้างนอกถูกขโมยหายไปจะทำยังไง
“ว้าย !!!” พี่หนิงร้องด้วยความตกใจ เมื่อถูกกอดรัดจากด้านหลัง พอตั้งสติได้ถึงรู้ว่าเป็นน่าน
“พี่ครับ ผมรักพี่” น่านซุกไซ้ต้นคอพี่หนิงจากด้านหลัง
“น่านปล่อย เดี๋ยวนิ้งเห็น” พี่หนิงพยายามดันแขนน่านที่รัดเอวเธอออก
“ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะเลิกกับนิ้ง”
“อย่านะ นิ้งรักน่านมาก นิ้งจะเสียใจแค่ไหนรู้ไหม”
“แต่ผมไม่ได้รักนิ้ง พี่ก็รู้ว่าผมรักพี่” น่านตะโกนเสียงดังลั่น
“น่านเบาหน่อย” พี่หนิงหันกลับไปมองตัวบ้าน เธอกลัวลูกสาวได้ยินเสียงน่าน
พี่หนิงลูบแผ่นอกน่านเบาๆ ปลอบให้
