พงศ์กับนิ้งถึงจะอยู่ห้องเดียวกันแต่ไม่ค่อยสนิทกันนัก พงศ์อยู่กลุ่มเด็กเรียน นิ้งเป็นพวกเด็กหลังห้อง
“ซื้อกับข้าวไปให้เลยไม่ง่ายกว่าหรือ” พงศ์ถามขณะขับรถพานิ้งไปที่บ้าน
“ถ้าเราทำเอง เราทำเยอะๆ และคิดราคาถูกไง”
“คุ้มหรือ เสียทั้งของทั้งเวลา”
“คิดเป็นเงินก็ไม่คุ้มหรอก เราทำให้จักรทีนึงใส่เนื้อสัตว์ไปเพียบ แค่ราคาของพวกนี้ก็ไม่คุ้มละ แต่เราอยากให้จักรกับครอบครัวเค้าได้กินของดีบ้าง”
“อ้อ” พงศ์เห็นด้วย เขาเห็นจักรกินข้าวทีไร ข้าวพูนจานกับข้าวนิดเดียว
นิ้งหยิบจับวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่ว พงศ์เพิ่งได้มีโอกาสคุยกับนิ้งจริงจังก็วันนี้
“ถ้าชอบทำอาหารขนาดนี้ทำไมถึงเรียนวิทย์-คณิตล่ะ พ่อแม่บังคับหรือ”
“เปล่า แม่ไม่เคยบังคับเรา ยังแนะนำเราเรียนคหกรรมสวนดุสิตด้วยซ้ำ ส่วนพ่อ ตั้งแต่เลิกกับแม่เรา แทบไม่เคยเห็นหน้าเลย เราเคยติดต่อไปก็ด่าเรา หาว่าเราจะไปขอเงิน”
“แล้วทำไมเรียนสายวิทย์ล่ะ” พงศ์จำใส่ใจไว
