นางพยาบาลสองคนเคาะประตูห้องตอนเช้ามืด
“ขอวัดไข้กับความดันหน่อยค่ะ อุ๊ย”
“ครับ” จักรงัวเงียยกแขนขึ้นบังแสง
พยาบาลฉวยโอกาสตอนจักรอ้าปากตอบ ‘ครับ’ ยัดปรอทใส่ปากทันที คว้ามือข้างที่ยกบังแสงพันแถบวัดความดันโลหิตอย่างคล่องแคล่ว
พอจักรขยับตัวถึงเพิ่งรู้สึกว่าพี่ส้มเอาหัวมาทับไหล่เขาด้านหนึ่งไว้ แขนกอดเอวเขาแน่น จักรจัดผ้าห่มให้ปิดมิดชิด ยังดีนะตอนนางพยาบาลมาผ้าห่มคลุมท่อนล่างไว้
“ความดันปกติแต่ยังมีไข้นะคะ เช็ดตัวไหมคะ” นางพยาบาลถาม
“เออ...” จักรอึกอัก
อีกคนรีบสะกิดและชี้เสื้อกับกางเกงคนไข้ที่ตกบนพื้น
“ชุดใหม่วางตรงนี้นะคะ ถ้าต้องการให้เช็ดตัวโทรบอกได้ค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
นางพยาบาลวางชุดใหม่พร้อมผ้าเช็ดตัวและเก็บชุดเก่าบนพื้นออกไป ทั้งสองคนแอบกลั้นหัวเราะ จักรอายจนอยากแทรกแผ่นดินสุวรรณภูมิหนี
เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่ปวดหัวและรู้สึกร่างกายหนักอึ้งเพราะพิษไข้ จึงตัดสินใจนอนต่อ จักรดึงผ้า
