Magdalene: The Stripper

CHAPTER 3

CHAPTER THREE

KANINA ko pa nararamdaman na may nakasunod na mga mata sa bawat galaw ko at hindi maganda ang epekto niyon sa akin dahil talagang kinakabahan ako lalo pa nang sabihin sakin ni Manager Rosse na dumating na ang buyer ng Club.

Kapag iba na ang may ari ng Club, may posibilidad na mabago ang mga patakaran at puwede rin na pati ang maskarang isinusuot ko ay ipaalis. Iyon ang hindi ko magagawa. Iyon ang bagay na ikinakabahala ko.

"Take off your clothes, Magdalene! Nasasabik na kaming masilayan ang buo mong katawan!"

Hindi ko pinansin ang sigaw na iyon bagkos nagpatuloy lang ako sa pag-giling dahil gusto ko ng matapos ang performance ko at makauwi na.

Pinipili kong magbingi-bingihan at magbulag-bulagan kapag nasa entablado ako, kapag gano'n ang ginagawa ko ay pakiramdam ko normal lang ang pagsasayaw na ginagawa ko at hindi ko namamalayan na natapos ko na ang performance ko.

Nakasuot ako ng puting long sleeves polo na hanggang tuhod ko at nakabukas ang tatlong butones niyon kaya lumitaw ang halos kabuuan ng dibdib ko. We always aim to be looked seductive as possible just to please these men in front of me.

Hinarap ko ang mga nanonood sakin at nang-aakit na tinanggal ang mga butones ng polo na suot ko. I sat at the chair in the middle of the stage and wide my legs as I removed my top seductively.

I felt nothing but emptiness inside my chest. I felt like I was trapped in the dark and the only way to escape is to give up everything that I cherished the most.

It means I would have to stop helping my mother and Marra in exchange of my own happiness. It wasn't easy. It was selfishness on my part and I'm not that kind.

I can't just give up my family just to get the peace that I was secretly yearning for. Giving up on them is like giving up on life.

Ilan sandali pa ay namatay na ang ilaw kaya makakahinga na ako ng maluwag dahil papalitan na ako sa stage.

I gasped when I felt a grip on my arm and took me away from the stage.

"What the hell?!" I hissed at the man. "Bitiwan mo nga ako! Sino ka ba?!"

I can't really recognize who the hell is this man but his built is impressive. He's wearing a dark suit. He must be one of the VIP tonight. Naguguluhan parin ako at sinasanay pa ang mga mata sa mas maayos na liwanag.

"Oh, sino ako?" Humarap siya sa akin nang makapasok kami sa isang VIP room ng Club. And she was right, he's a VIP!

"Shit." I murmured when I finally recognized him.

Bakit ba lagi ko na lang itong nakikita? Bakit ito narito at bakit magkasama sila? Ano ang kailangan nito sa kanya?

"Are you Magdalene, right?" He asked.

"Oo, para sa bagong customer na katulad mo at puwede ba umalis ka diyan sa pinto dahil lalabas na ako!"

He was leaning at the door with the air of arrogance around him. He seems like he was trapping her.

"We are not done yet, so stay." He muttered, his eyes were like a daggers that silently hit her. It wasn't scary but suffocating. "Anyway, I am-"

"I am not interested to know your name whoever you are Mister."

"Woah, I like that." The side of his lips curved devilishly.

Umarko ang kilay ko. Hindi ko alam kung bakit nakaka-attract ang maliit na galaw ng labi niya.

"I know what you want, pero sorry ka na lang dahil hindi ako tulad nang iniisip mo."

"You don't know what I want Magdalene."

"Nagpupunta lang naman kayong mga lalaki dito sa Club para paligayahin ang mga sarili niyo, di ba? So anong pinagkaiba mo sa kanila?"

"You don't understand."

"Gusto ko nang umuwi, tapos na ang trabaho ko."

"Ihahatid kita."

Inis na tinignan ko siya kahit pa naka maskara pa ako. Ngayon ko lang naisip na mabuti nalang at hindi ko inalis kaagad ang maskara ko.

"Nagpapatawa ka ba? Kaya kong umuwi mag-isa." I was about to push him to get outside but he gently pinned me against the wall near the door. Damn! "Bitiwan mo ako." My voice was stern.

"Let me see your face."

"Don't you dare!" I glare at him.

"Oh? Beat me." He whispered and removed the mask on my face, his smooth move was enough not to hurt me.

Ngunit kahit na hindi ako pisikal na nasaktan sa ginawa niya, ipinaramdam niya naman sa akin ang kahinaan ko. I bite my lower lip to stop my tears. I was trap with his hold.

"M-Mavie?" He was surprised. "The waitress?"

"Oo, masaya ka na?!" Sinamaan ko siya ng tingin. Halos umurong ang luha ko sa galit sa kanya. "Pwede na ba akong umalis?"

"I'm sorry-"

"Sorry?" Sarkastikong ulit ko. "Ganyan naman kayong mga lalaki, di ba? Gagawin niyo ang gusto niyo kahit pa labag iyon sa kagustuhan ng iba."

Men will always be men. They use their force to get what they want. They are pigs!

"I can help you." He sounds like he suddenly became her knight in shining armor because he wanted to help her.

"Hindi ko kailangan ng tulong mo."

"Mas marami pang maayos na trabaho ang puwede mong pasukan, Mavie."

"Pwede ba huwag mo akong pakialaman? Ni hindi nga kita kilala."

"I am Xandro Briones."

"I don't really care." Hinawakan ko siya sa braso upang paalisin siya sa pinto ngunit talagang matigas siya. "Please lang Mister Briones, kailangan ko ng umalis."

"I will drive you home."

"No need,"

"I insist." He said and take off his dark coat. "As much as I would love to see your body, but you need to wear this, para hindi ka malamigan."

Inabot niya sa'kin ang coat niya ngunit nanatili lang akong nakatingin sa kanya dahil hindi ko inaasahan ang ginawa niya.

Nang hindi ako gumalaw ay siya na mismo ang nagsuot niyon sa'kin saka hinawakan ang kamay ko palabas sa Club nang walang nakakapansin sa amin.

"Bakit kailangan mong gawin 'to?" Tanong ko nang nasa loob na kami ng mamahaling kotse niya.

Mabango at malinis ang loob. Now that they are inside, she can now fully smell his scent, it wasn't that strong but very manly.

"I want to help you, Mavie."

"Tapos anong kapalit?" Sinulyapan niya lang ako sa tanong ko. "Katawan ko?"

"Don't say that."

"Huwag mo ng hangarin na maangkin ako Xandro dahil hindi ako malinis na babae."

"Hindi ang katawan mo ang gusto ko."

"You are lying."

"Fine, I like your body, sino bang hindi?" Natahimik ako sa sinabi niya. "Like what I said, hindi lang ang katawan mo ang gusto ko Mavie."

"Ano pa?"

"You, the whole you."

"Are you drunk? Hindi tayo magkakilala kaya hindi kapanipaniwala 'yang sinasabi mo."

Umismid siya. Ano ba 'tong ginagawa niya? Bakit bigla nalang niyang nakasama sa isang sasakyan ang estranghero na 'to?

"I know your name."

"Pangalan ko lang ang alam mo, well pati ang trabaho ko. Pero hindi pa rin sapat na basehan iyon dyan sa nararamdaman mo."

"We are not yet that close, but I promise to you that I'll help you."

"Promises are made to be broken." I murmured the fact.

Gasgas na gasgas na ang kasabihan na 'yon pero totoo talaga at palaging nangyayari.

"Try me, I'll do that and I mean it."

"Whatever." I said rolling my eyes.

Hindi ko alam kung ano ang dahilan kung bakit kasama ko ngayon ang lalaking ito o kung ano ba talaga ang tunay na pakay niya sa'kin.

Simula ng maghiwalay kami ng ex-boyfriend ko tatlong taon na ang nakakalipas ay hindi na ako nagtangkang magmahal muli. Nakakatakot na.

Sinarado ko na ang puso ko sa mga posibilidad na maaaring mahulog na naman ako sa maling lalaki at ibigay ang buong pagmamahal ko pati na rin ang katawan. Bagkus, iginugol ko na lang ang oras ko para sa pamilya ko upang tulungan sila lalong lalo na ang kapatid kong si Marra.

I stop waiting for the day that there was a man out there who would truly love me the way I am and for who I am. For years, I have lived by myself without a man to depend on. I've learned to live without them.

Maybe this is really my destiny and I need to deal with this everyday. My fate brought me in this situation but I'm gonna make sure that the day will come and everything will be in good place.