Celal Bey, sert bir tonla, “Hadi, hepiniz işinizin başına,” dedi. Ancak Şehriban Hanım bu sözleri kabul edecek gibi değildi. “Bu kızın yaptığı yanına kâr mı kalacak?” diye sertçe sordu.
Celal Bey’in yüzündeki ifade değişmedi, sanki olanlara inanmak istemiyormuş gibi. “Ne yaptı ki?” diye sordu.
Şehriban Hanım hırsla cevap verdi, “Bana saygısızlık etti, bizi küçümsedi.”
Celal Bey derin bir nefes aldı, gözlerini yere dikti, sonra yeniden annesine döndü, sesi daha sakin ama kararlıydı: “Kız aç, anne.”
Şehriban Hanım’ın cevabı zehir gibiydi: “Bunlar hep nankör oğlum. Babasının evinde bile bu kadar rahat etmemiştir. Ailesi ona değer verseydi, başlarından atar mıydı hiç?”
Bu kelimeler, her biri keskin birer bıçak gibi kalbime saplandı. Şehriban Hanım, bir noktada haklıydı belki de. Ama yine
