RAINE’s POV
Unti-unti akong nagmulat ng mga mata. Puti. That's the only color that I see. Pinakiramdaman ko ng kinahihigaan ko. Kutson siya ngunit hindi siya ang kamang nakasanayan ko nang higaan. Nasaan ba ako? Napatingin ako sa gilid ng kinahihigaan ko. May dextrose na nakasabit. Ospital? Nasa ospital ako? Anong nangyari? Bakit ako narito?
Napatingin ako nang bumukas ang pinto ng kwartong kinaroroonan ko. Pumasok ang nag-aalalang si Tristan na nakasuot pa ng gusot na unipormeng pang-opisina. Teka, 'di ba yun 'yung suot niya kahapon?
"Raine, baby." May takot sa mga mata niyang tumingin sa akin. At dahil doon ay tila tubig na bumuhos sa alaala ko ang mga nangyari kagabi. Ang pagtatampo ko sa kanya, ang maghapon kong pag-iyak, ang ilang oras kong paghihintay sa pagdating niya, ang sobra
