Zemin ayaklarımın altından kayıyor muydu, yoksa acizce titreyen bedenim miydi bana bunları yapan..?
Tutunma ihtiyacı hissediyordum bir yerlere ama yine beni her defasında içine çeken bir boşlukta savruluyordum.
Gözlerim itinayla bir bir inşa ettiğim ifadesizlik tabularımı yerlebir edercesine dolarken burnum da bunu beklercesine sızlamaya başlamıştı...
Kendimi zorlayarak omzumun üzerinden ona doğru baktım. Buz gibi bir ifadeyle bakıyordu gözlerime.
İfadesi yere düşüp un ufak olan bir bardağın ani değişimi gibi parçalandı, yumuşadı.
Gözlerinin karanlığına vurmuştu duygularının yansıması...
Kuruyan dudaklarımı ıslatıp başımı dikleştirdim. Tüm çabam karşısında daha fazla aciz durmamak içindi ama göreceğini de görmüştü...
" Bana...Bana öyle seslenme..!"
Beklemiyordu buz kesmiş ses tonu
