" Bırak beni! Bırak..!"
Tüm debelenmelerime karşı koyup beklemediğim bir anda yüzüme doğru bağırdı.
" Bırakmıyorum lan! Bırakmıyorum..!"
Soluklarımız birbirine karışıyor, yağmur acımasızca ıslatıyordu bizi. Kalbim gümbürdüyor onun kalbine çarpıyordu...
Kaderin kalemine el uzatmıştım cüretkar bir şekilde ama yürüdüğüm yol hiç tanıdık değildi...Bu ben değildim...
*
Gözlerinde harabeye dönmüş bir şehir vardı bu adamın...
Gözlerim en bakmaması gereken anda gözlerinde tutuklu kalıyor amacımla çelişiyordum...
Birbirine bastırdığım dudaklarımı usulca aralayıp başımı dikleştirerek baktım kaçtığım gözlerine.
" Neden?"
İki yanından sımsıkı kavradığı bedenim engel olmaya çalıştıkça daha çok titriyordu.
" Neden mi!?"
Gözlerime bana inanamıyormuş gibi bakıyordu.
" Seni neden bırakmadığımı
