Yağmur sessizliği rüzgarın hüzünlü ıslığı eşliğinde delerken, Amed sokakları ıssızlığıyla göğüslüyordu her bir damlayı.
Adımlarım taşların, toprağın ve minik gölcüklerin üzerinde izler bırakırken kaybolmuş gibi arşınlıyordum sokakları...Amed'i...
Sızlayan sol elim yumruk olmuş tırnaklarım sanki o rahatsız edici karıncalanmayı durdurabilecekmiş gibi etime etime batıyordu.
Gözlerimin önünde can bulan görüntüler zihnime doldukça dişlerimi alt dudağıma geçiriyor adımlarımı hızlandırıyordum...
Aldığım nefes alacaklısı varmış gibi eksik bölük börçüktü. Göğsüme vurup duran kalbim bir şey anlatıyordu ama dinleyemiyordum bile...
"Hu..! Ögretmen ğızım! Nereye gidersin bu yağmurda!? "
İrkilerek olduğum yerde durup gözlerimi bana seslenen teyzeye çevirdim.
" B-ben...Ben gidiyorum..."
Elini ka
