Zilan...
Tarifsiz bir acının hissiyatıyla dolmaya başladı zihnim...
Canım acıyordu. Dişlerimi sıkıp usulca gözlerimi aralamaya çalıştım. Ancak bu oldukça zordu.
Birkaç denemenin sonunda nihayet az da olsa aralayabilmiştim gözlerimi.
Görüş açım bulanıktı yararı olur diye bir kaç kez açıp kapattım gözlerimi.
Sonunda netleşmişti her şey. Bedenimdeki kablolar ve etrafımdaki ekipmanlar hastanede olduğumu gösteriyordu.
Göğsümün sağ kısmı oldukça acıyordu. Öyleki acıdan gözlerim dolmuştu...
Nefes alıp vermek bile bana acı veriyordu.
Neler oluyordu? Neden buradaydım bilmiyorum... Hiçbir şey hatırlayamıyorum...
Bedenimi hareket ettiremiyordum. Gözlerimi halsizce etrafta gezdirdiğim sırada sol taraftaki kapı iki yana doğru açıldı.
Bir hemşireydi gelen.
Bakışları bana değdiği an heyecanla
