Zilan...
Bir yıl sonra...
" Her yerde seni arıyor..."
İfadesiz bakışlarımı izlediğim dağ manzarasından çekip usulca beni izleyen adama çevirdim.
" Herkes için en doğrusu bu... Unutacaktır yakında..."
Oysa beni unutma ihtimali bile kalbimi derinden yaralıyordu...
Dolan gözlerimi kamufle etmek için tebessüm edip ayaklandım.
" Sen işe gitmeden birlikte kahvaltı edelim Yusuf amca..."
Halimi anlamış gibi daha fazla üstelemedi her zaman ki gibi. Üzerime uzun bir ceket giyip küçük mutfağa geçtim.
O ana kadar kendimi zorlukla tutmuştum ancak yalnız kaldığım an tüm direncim kırılmıştı. Küçük tezgaha tutunup acısıyla beni kahreden kalbime elimi bastırdım... Öyle soyut bir acıydı ki nefes alışımı bile etkiliyordu... Zilan... Ölesiye acı çekiyordu... Can çekişiyordu...
Her şeyi ardında bırak
