Yazardan
Sabahın sert ayazı Amed sokaklarında esiyordu.
Buna alışkın olan köylüler üzerlerinde ince bir ceketle işlerini yapıp evlerinin önünü süpürüyordu.
Onların aksine baştan aşağı sıkı sıkı giyinmiş olan genç kadın ağzı ve burnunu kapatan kocaman atkısıyla bir yandan yürürken bir yandan da etrafta koşuşturan ince kazaklı çocuklara hayretle bakıyordu.
" Gıı Zehra hemşire nere gidisin goştur goştur?"
Kendisine seslenen kadına o görmesede atkısının altından gülümseyip el salladı.
" Acelem var Naciye abla... Uğrayacam sonra yanına!"
Adımlarını hızlandırıp nihayet biraz daha tenha olan sokağa girmişti ki ağzına kapanan el onu bir anda karanlığa çekti.
İrice açılan gözleriyle çığlık atmaya hazırlanmıştı ancak ona muzip bir şekilde gülerek bakan adamı görünce rahatlayarak soluğunu bır
