The CEO'S Ruthless Desire

Chapter 1 – Ang Gabing Nagtagpo ang Dalawang Mundo Maingat na inayos ni Selina Cortez ang suot niyang eleganteng itim na damit bago tuluyang pumasok sa loob ng engrandeng ballroom. Agad siyang sinalubong ng nakasisilaw na liwanag mula sa malalaking chandelier na nakasabit sa kisame. Kumikinang ang marmol na sahig, at ang bawat hakbang ng mga bisita ay sinasabayan ng marahang tugtog ng orchestra sa gilid ng bulwagan. Sa paligid, naghahalo ang mahihinang usapan ng mga negosyante, ang pagtunog ng kristal na baso, at ang paminsan-minsang mahihinang halakhakan ng mga taong sanay sa marangyang buhay. Pero hindi napangiti si Selina. Hindi siya naroon para humanga. Hindi siya naroon para makisalamuha. Naroon siya para sa isang layunin. Kailangan niyang makahanap ng investors. Kailangan niyang iligtas ang startup niyang ilang taon niyang pinaghirapan. Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na clutch bag habang sinusubukang pakalmahin ang mabilis niyang t***k ng puso. Kabado siya. Sobra. Pero hindi iyon pwedeng makita. Sa mundong ito, ang kahinaan ay parang dugo sa tubig—kapag naamoy, siguradong may kakain sa’yo. Huminga siya nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. At saka niya itinuwid ang likod niya. Pinilit niyang maging kalmado. Pinilit niyang magmukhang may kumpiyansa. Dahil sa gabing ito, iyon ang pinakamahalaga. Kumpiyansa. Presensya. At lakas ng loob. Naglakad siya papasok, pilit na hindi napapansin ang mga tinging sumusukat sa kanya—mula ulo hanggang paa. Hindi siya kabilang sa kanila. Hindi siya anak ng bilyonaryo. Wala siyang apelyidong kilala sa industriya. Pero mayroon siyang bagay na hindi mabibili ng pera. Determinasyon. At iyon ang dahilan kung bakit siya naroon. Ngunit habang pinagmamasdan niya ang paligid— may isang presensya ang agad na humatak ng kanyang atensyon. Parang may biglang tumahimik sa loob ng isip niya. Parang kusa siyang napalingon. At doon niya siya nakita. Si Adrian Valdez. Ang pangalan pa lang niya ay sapat na para magpabulong sa mga tao sa business world. Isang ruthless CEO. Isang lalaking halos walang kayang pumantay. At ayon sa mga usap-usapan— imposibleng mapahanga. Nakatayo siya malapit sa gitna ng ballroom. Matangkad. Perpekto ang pagkakabagay ng suot niyang dark suit. Parang hinulma para sa kanya. Ang tindig niya—relaks, pero may awtoridad. At ang mga mata niyang madilim— tahimik na sinusuri ang buong paligid. Parang isang mandaragit na naghahanap ng susunod niyang target. Napalunok si Selina. May kakaibang kaba sa dibdib niya. Hindi takot. Hindi rin simpleng nerbiyos. Mas malapit ito sa… hamon. Isang hindi maipaliwanag na paghila. Parang gusto niyang patunayan ang sarili niya. Parang gusto niyang lapitan ang lalaking iyon— kahit alam niyang delikado. Agad niyang inalis ang tingin. Hindi siya pwedeng magpadala. Hindi siya pwedeng magpahalata. Itinaas niya ang baba niya at dumiretso sa drinks table. Kinuha niya ang isang baso ng champagne, kahit hindi naman talaga siya umiinom. Kailangan lang niya ng gagawin. Kailangan lang niya ng dahilan para hindi mapansin ang sarili niyang kaba. Pero kahit pilit siyang umiwas ramdam niya. May nakatingin sa kanya. At nang marahan siyang lumingon nagtama ang mga mata nila. Hindi siya nagkakamali. Si Adrian nakatingin sa kanya. Diretso. Walang pag-aalinlangan. Parang binabasa siya. Parang hinuhubaran ang bawat layer ng pagkatao niya. Mabilis na kumabog ang puso ni Selina. Pero hindi siya umiwas. Hindi siya pumikit. Sa halip tinanggap niya ang tingin nito. Tahimik. Matatag. At doon nagsimula ang isang bagay na hindi pa niya alam kung saan hahantong. Bago pa siya makabawi may biglang tumabi sa kanya. “Quite ambitious, aren’t you?” Napakurap si Selina. Hindi niya narinig ang paglapit nito. Napakabilis. Napakatahimik. Bumaling siya sa kanyang tabi. Si Adrian Valdez. Mas malapit. Mas imposing. Mas mapanganib. Ang boses nito ay kalmado. Kontrolado. Pero may kakaibang lalim parang may nakatagong panganib sa bawat salita. Tumaas ang kilay ni Selina. Pinilit niyang huwag magpatalo. “I prefer to call it determination,” sagot niya, diretso ang tingin sa lalaki. Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Adrian. Isang ngiti na hindi buo. Isang ngiti na parang may ibig sabihin. “Determination…” ulit niya, tila tinatasa ang salita. “O foolishness?” Bahagyang sumakit iyon. Pero hindi nagpahalata si Selina. Hindi siya pwede. Hindi ngayon. Hindi sa harap niya. Ngumiti siya nang maayos. Kalma. Disente. Pero may diin. “I guess time will tell,” sagot niya. Ilang segundong katahimikan. At pagkatapos mahina siyang natawa si Adrian. Isang tunog na kakaiba ang epekto. Parang may malamig na hangin na dumaan sa balat niya. “I like a woman who talks back,” sabi nito. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o kabahan. Pero hindi niya ipinakita. Sa halip, uminom siya ng kaunti sa hawak niyang baso. Pinilit panatilihin ang composure. Pero sa loob magulo na ang lahat. Bakit siya kinakabahan? Bakit parang may epekto ang presensya nito sa kanya? Hindi niya gusto iyon. Hindi niya kailangan iyon. Bago pa siya makapag-isip isang maliit na pagkakamali ang nangyari. Isang maling hakbang. Isang saglit na pagkawala ng balanse. At natamaan niya ang baso ni Adrian. Sa isang iglap tumapon ang champagne sa harapan ng mamahaling suit nito. “Ah—” Napahinto ang mundo. May mga napasinghap. May mga napalingon. Biglang naging sentro ng atensyon ang dalawa. Nanlamig ang kamay ni Selina. Pero pinilit niyang tumayo nang tuwid. Hindi siya pwedeng magmukhang kawawa. Hindi siya pwedeng magpatalo. Unti-unting umitim ang ekspresyon ni Adrian. Ang mga mata nito lumamig. Mas matalim. “Are you… serious?” malamig nitong tanong. Parang kutsilyong humiwa sa ingay ng paligid. Ramdam niya ang init sa pisngi niya. Hiya. Oo. Pero higit pa roon isang kakaibang adrenaline ang dumaloy sa kanya. “I—I’m sorry,” sabi niya, pero hindi nanginginig ang boses niya. “It was an accident.” Matagal siyang tinitigan ni Adrian. Hindi ito nagsalita agad. Parang sinasadya nitong pahabain ang sandali. Parang gusto nitong makita kung kailan siya bibigay. Pero hindi siya bumigay. Hindi siya umiwas. Hindi siya yumuko. At pagkatapos bigla itong natawa. Isang tawa na hindi niya mawari kung seryoso o hindi. “Accidents like this…” marahan nitong sabi. “Usually get punished.” Nanlaki ang mata ng mga nakapaligid. Pero si Selina— hindi umatras. Sa halip, mas tumibay ang tindig niya. Mas tumapang ang tingin niya. Kung iniisip nitong matatakot siya nagkakamali ito. “Then I suppose you’ll have to decide if I’m worth the trouble,” sagot niya. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. Tahimik. At sa katahimikang iyon may nagbago. Sa mga mata ni Adrian. Hindi na lang simpleng inis ang naroon. May interes na. May pagkamausisa. May kakaibang kislap na hindi niya maipaliwanag. At iyon ang mas delikado. Hindi na siya basta-basta lang. Napansin na siya. Talagang napansin. Naputol ang sandali nang may lumapit na staff para tulungan si Adrian. Ngunit bago pa tuluyang mawala ang tensyon napatingin muli si Selina sa kanya. At saka siya ngumiti. Hindi bilang paghingi ng tawad. Kundi bilang isang tahimik na hamon. Pagkatapos tumalikod siya. At naglakad palayo. Hindi mabilis. Hindi nagmamadali. Bawat hakbang kontrolado. Kahit na sa loob niya ang bilis ng t***k ng puso niya. Habang naglalakad siya palayo, nagsimula nang umikot ang isip niya. Hindi ito ang plano. Hindi ito ang inaasahan niya. Pero hindi pa tapos ang laban. Kung may natutunan siya ngayong gabi iyon ay ang katotohanang napansin siya ng isang lalaking tulad ni Adrian Valdez. At sa mundong ito iyon ay maaaring maging kahinaan. O kaya naman pinakamalakas niyang sandata. Hindi niya pa alam kung alin. Pero sigurado siya sa isang bagay. Hindi siya aatras. Hindi siya magpapatalo. At kung kailangan niyang gamitin ang pagkakataong ito gagawin niya. Dahil hindi siya narito para matalo. Narito siya para manalo. At kahit hindi pa niya alam si Adrian Valdez ay hindi basta-bastang nakakalimot. At sa gabing iyon isang babaeng tulad ni Selina Cortez ay tuluyan nang tumatak sa kanyang isipan. Isang pagkakamali. Isang aksidente. O baka naman isang simula. END OF CHAPTER 1