Şeytan Görsün Yüzünü

Sabah kahvemi içmeden dışarı çıkarsam, ya biri ölür ya da ben tutuklanırım. Ama hayat işte… Bazen seni kahvene varmadan sınar. Arabaya doğru yürürken, gözüm önce rüya görmüş gibi oldu. Siyah dev bir Cip. Hemen aracımın arkasında Yani daha doğrusu… arabamın içine girmiş gibi. Sıfır sıfıra park etmiş. Ordan çıkabilmem imkansız, . Ön taraf zaten taş duvar, sıyrılmam zaten mümkün değil. Yüzümde istemsiz bir gülümseme belirdi. Sakin Ceylin.Sadece sıradan bir gün. Kendine “Bugün kimseye sövmeyeceğim.” demiştin. Hadi bakalım. Güvenliğe yürüdüm. “Kolay gelsin abicim, şu arabamın arkasına park eden araç sahibinin numarasını alabilir miyim?” dedim. Kibarca. Kelimeleri çiçek gibi sunarak. İçimden geçenleri söylersem vermeyeceklerdi çünkü, “Şunu ver de o mal kimmiş bir göreyim.” Aldım numarayı. Aradım. Açmadı. Bir daha aradım. Yine yok. Üç. Dört. Beş. Beşinci aramada açtı. Açtı da… açmaz olaydı. “Ahh… Sarp… yapma… orası—” Gözlerim fal taşı gibi açıldı: “NE DİYORSUN KIZ SEN?” Sadece durdum. Sessizlik. Ne desem boş. Hiçbir kelime bu ana uygun değil. Ben o telefonu usulca kapattım. Derin bir nefes aldım. Ve dedim ki kendi kendime: “Senin adın Ceylin. Sen yıllarını bu adamın ‘komşum, çocukluk arkadaşım, büyük aşkım belki bir gün fark eder’ hayaline gömdün. Ama artık büyüdün. Ve bıçağın nerede olduğunu biliyorsun.” Eve döndüm. Direkt mutfağa. Bıçağı aldım. Keskin olanı. Böyle… hani böyle çatallı bide, korkutan türden. Hiç istifimi bozmadan çıktım dışarı. Cipin başına geldim. Eğildim. Ve… “Pıssssss” O an… O ses bana Beethoven’dan daha huzurlu geldi. Bir. İki. Üç. Dört. Son lastikte içimden geçen: “Geçmiş olsun Sarp. Hayatına kattığın her şişme bebek kadınlar gibi… ben de seni patlattım.” Taksi çağırdım. Arabam hâlâ orada Çıkamadım. Ama ruhum? Ruhum özgür. …