สามีเรียกข้าว่านางมารร้าย

เจ้า

แต่งตัวเสร็จเฟยเซียนก็เดินออกจากตัวลำธารไปอย่างสบายตัวสบายใจโดยลืมสิ้นถึงความรู้สึกจับจ้องน่ากลัวที่นางเพิ่งรู้สึกได้เมื่อสักครู่

“หึ มีสตรีปลอมตัวเป็นทหารรึ ช่างใจกล้านัก!”ดวงตาเย็นเยียบมองตามสตรีร่างบางที่บัดนี้ได้กลายร่างเป็นหนุ่มน้อยผู้หนึ่ง ดูจากชุดที่สวมใส่แม้มองไม่ชัดเพราะเขาอยู่ไกลและแสงจากดวงจันทรน์วันนี้น้อยยิ่งนัก

ทว่าด้วยสายตาแหลมคมของชายหนุ่มสังเกตได้ไม่ยากเลยว่าชุดดังกล่าวเป็นชุดที่ค่ายแห่งนี้แจกให้ทหารภายใต้บังคับบัญชา

แม้ชายหนุ่มมองนางเดินลับสายตาหายไปทว่าร่างสูงใหญ่แข็งแกร่ง บนร่างกายอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อก็ยังมิสามารถลุกออกจากการแช่น้ำได้

อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จตั้งแต่หนึ่งก้านธูปก่อนแล้วด้วยซ้ำ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังมิเสร็จ

ลำแท่งหยกแก่นกลางกายบัดนี้มันกำลังตั้งลำชี้ออกมาจากตัวเจ้าของ

ขนาดเขาแช่น้ำเย็นจัดจนตัวซีดขาวหนังเปื่อยมันยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายดาย

เป็นเพราะสตรีใจกล้าผู้นั้นโดยแท้ที่ทำให้บุรุษที่มิใคร่สนใจเรื่องชายหญิงหากมิมีอารมณ์จริง ๆก็ไม่คิดไปหอนางโลมระบายออกให้สิ้นเปลืองเวลา

ทว่าเป็นธรรมดาของบุรุษที่เห็นร่างกายงดงามของสตรีเช่นนั้นแล้วเกิดอารมณ์ความใคร่

ที่แห่งนี้คือป่าเขา หอนางโลมใกล้สุดหรือก็อยู่ในเมืองให้เดินทางไปในเวลานี้คงไม่ทันเวลา

มือหนาหยาบกร้านเพราะจับดาบต่อสู้ตั้งแต่อายุสิบหนาวยกขึ้นมาเชื่องช้าราวกับกำลังลำบากใจ

บุรุษเช่นเขาสตรีมีให้เลือกระบายมิขาดมือ ไยจึงต้องอับจนหนทางขนาดต้องใช้มือบำบัดระบายความใคร่ด้วยตัวเองเนี่ย!

น่าอับอายยิ่ง

แล้วยามนี้มีภรรยาแล้ว แม้มิได้รักแต่ก็ถือว่าเป็นสตรีของเขา ไยเขาเวลานี้จึงตกต่ำขนาดต้องมาชักลำช่วยเหลือตนเอง

ขายหน้า ขายหน้ายิ่งนัก

“ซี๊ด อ่า....”

ทว่าพอชักรูดแท่งเนื้อขนาดใหญ่เกือบเท่าลำแขนสตรีที่บัดนี้แข็งเป็นลำใหญ่มีเส้นเลือดปูดโปนเห็นชัดเจน ส่วนหัวหยักตรงปลายมีน้ำซึมออกมา

ปากพร่ำด่าสตรีที่บังอาจทำให้ชายหนุ่มคิดเตลิด ทว่ายิ่งพูดก็ยิ่งปรากฏภาพรูปร่างขาวนวล บนเรือนกายมีหยดน้ำเกาะพร่างพราวสะท้อนแสงจันทรา ความร้อนผ่าวไล่ลามเลียไปทั่วร่างกายเพิ่มขึ้นทุกขณะ

ภาพตุ่มเล็ก ๆบนยอดอกขาวเนียนลูกใหญ่น่าลิ้มลอง ริมฝีปากบางร้อนผ่าวเผลอแลบลิ้นเลียปากตัวเองราวกับลิ้นร้อนนี้ของเขาได้ไล้เลียกับตุ่มแดงนั้นจริง ๆ

มือหนายิ่งเร่งความเร็วชักรูดจนท้ายที่สุดน้ำวิสุทธิ์ก็พุ่งออกมาจากลำแข็งแกร่งนั้นจำนวนมหาศาลผสมกับน้ำในลำธารลอยหายจากไป

ชายหนุ่มนอนพิงโขดหิน อกแกร่งหนาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรงเนื่องจากเพิ่งเสร็จสม ระบายน้ำสีขาวขุ่นออกจากร่างกายลดความอึดอัดเสียที

“เจ้า! ทำข้าละอายตนเองยิ่งนัก”

ทว่าหยุดพักไม่ทันเท่าไหร่ ความอึดอัดลูกใหม่ก็ซัดเข้ามายังแก่นกลางกายอีกระลอก เพียงแค่เมื่อครู่นึกถึงต้นเหตุที่ทำให้ต้องหลบซ่อนตัวคอยปรนนิบัติตนเองเช่นนี้

แท่งหยกแข็งอุ่นร้อนตื่นตัวอีกหน คราวนี้มันตั้งตรงและผงกหัวบานยิ่งกว่าเก่าราวกับว่าต้องการท้าทายพ่อของมันเอง

“เจ้า!”