สามีเรียกข้าว่านางมารร้าย

คงสบายตัวมิน้อย

บทที่สอง

ยังมิได้ทันทำอันใดราตรีก็เคลื่อนผ่านมาถึง ผืนฟ้าสีดำสนิทไร้ดวงดาวให้เห็น ดูท่าค่ำคืนนี้มืดมากกว่าวันไหนเพราะวันนี้เป็นคืนเดือนมืด ดวงจันทร์ซึ่งเป็นแหล่งให้แสงสว่างยามค่ำคืนเพียงหนึ่งเดียว วันนี้เหลือเพียงเสี้ยวบาง ๆ

ภายในกระโจมหลังใหญ่ที่สุดในค่ายทหาร อันเป็นกระโจมที่พักของนายทหารของกองทัพในครั้งนี้

กระโจมละหนึ่งร้อยคนลองคิดภาพดูแล้วกันจะใหญ่ขนาดไหน

แน่นอนว่าเฟยเซียนผู้เป็นหนึ่งในทหารแม้เป็นสตรีปลอมเป็นบุรุษ แต่มิมีใครรู้นี่ว่านางเป็นสตรีดังนั้นเฟยเซียนจึงต้องนอนอยู่กับทหารบึกบึนพวกนี้ด้วยเช่นกัน

เฟยเซียนเลือกนอนอยู่ที่นอนริมสุด ข้างกายนางเป็นนายทหารหนึ่งคนที่เป็นทหารอาสาแลกเงินเช่นเดียวกันดังนั้นอีกฝ่ายจึงตัวผอมบางนอนทีหนึ่งจึงมิได้เบียดมายังที่นอนของนางสักเท่าไหร่

กลางดึกราวยามโฉ่ว[1]คนในกระโจมนอนหลับสนิทกันหมดแล้วสังเกตได้จากเสียงกรนดังระงม ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่ยังมิหลับแต่แสร้งหลับตา หายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

เฟยเซียนลืมตาโพล่ง เงยหน้าหันซ้ายที ขวาที กวาดสายตามองนายทหารรอบตัวนาง เมื่อพบว่าหลับกันหมด นางจึงลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้าก่อนจะหยิบถุงผ้าที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนนอนและย่องฝีเท้าเบาออกจากกระโจมที่พักไป

พอเดินออกจากกระโจมมาได้นอกจากนี้ก็มิมีสิ่งใดต้องเป็นกังวล

เฟยเซียนออกมาทำไมน่ะหรือในเวลาที่ทุกคนกำลังนอนหลับสบายใจ

นางก้มลงไปดมร่างกายตัวเองก่อนทำปากเบะหยี

นางไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้วทั้งที่ลำธารชำระร่างกายอยู่ใกล้ค่ายเพียงเท่านี้

ในเวลาอาบน้ำเฟยเซียนมักทำตัวยุ่งเป็นข้อไม่ว่างไปอาบน้ำกับเพื่อนร่วมค่ายคนอื่น

ขืนไปอาบด้วยมีหวังความแตก แถมที่สำคัญการอาบน้ำของทหารที่นี่ช่างเปิดเผย ยังมิทันลงน้ำแต่ละคนก็เปลื้องเสื้อผ้าจนหมดกายตั้งแต่ข้างบน มีวันหนึ่งเฟยเซียนมีเหตุให้ต้องนำเครื่องอาบน้ำของสหายคนหนึ่งที่ลืมเอาไว้ไปส่งที่ลำธารอาบน้ำ

ลำกล้วยยาวห้อยโตงเตงกว่าร้อยอันยังติดตานางมิหายเลยทุกวันนี้

ตั้งแต่วันนั้นมานางจึงไม่เดินไปที่ลำธารในเวลาว่างของนายทหารอีกเลย

เฟยเซียนเป็นสตรีดังนั้นเหงื่อจึงออกน้อยกว่าบุรุษเพศ นางจึงไม่อาบน้ำทุกวันเพื่อกลบกลิ่นหอมของร่างกายสตรี พวกน้ำอบน้ำดอกไม้เวลาอาบน้ำที่ตนเองเคยชื่นชอบเหล่านั้นนางก็เลิกใช้เป็นเวลาเกือบเดือนแล้ว

เดินห่างออกจากค่ายทหารไม่นานเสียงน้ำไหลก็ดังเข้าหูเฟยเซียน จากตอนแรกที่เหนียวตัว เหม็นตัวเองยิ่งนักดวงหน้าจึงทุกข์ตรม มิชอบตนเองเวลานี้เท่าไหร่ ทว่าพอได้ยินเสียงน้ำ ใจก็พลันชุ่มชื้นขึ้นมา นางจินตนาการถึงตอนที่ตนเองได้แช่น้ำเย็นคนเดียว

คงสบายตัวมิน้อย

พอถึงลำธาร เฟยเซียนเดินไปหามุมประจำที่นางมักใช้ในการแอบมาอาบน้ำยามค่ำคืน

มีกอหญ้ากอใหญ่ชูใบขึ้นมาสูงเลยความสูงนาง พอสตรีตัวเล็กนั่งอยู่แถวนั้นก็แทบช่วยบดบังร่างกายนางได้หมด

เฟยเซียนไม่รีรอนางถอดชุดบุรุษที่ตนเองสวมใส่อย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะชั้นในชุดที่เป็นผ้าขาวพันรอบหน้าอกแน่นมากกว่าห้ารอบ

อึดอัดยิ่งนัก

เนื้อนมที่แท้จริงของเฟยเซียนแทบแย่งกันโดดเด้งออกมาเมื่อผ้าขาวนั้นถูกปลดออกราวกับพวกมันทั้งสองลูกที่ผ่านมาอึดอัดยิ่งนัก เนื้อผิวสีขาวผ่องแดงเป็นรอยรัดอย่างน่าสงสาร

หลังจากปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนหมด เฟยเซียนก้าวเดินลงไปแช่น้ำเย็นทันที

ใบหน้างามเผยยิ้มออกมาในขณะที่ดวงตาทั้งสองข้าหลับพริ้มอย่างมีความสุข

“สบายตัวยิ่งนัก”

ขณะทำการขัดถูตัวเพื่อขจัดคราบเหงื่อ คราบดินออกจากร่างกาย เฟยเซียนก็ทำการฮัมเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดี

เฟยเซียนไม่รู้ตัวเลยว่าวันนี้มิเหมือนทุกวัน

เวลานี้นางไม่ได้กำลังอาบน้ำอยู่ตัวคนเดียว

ที่ลำธารอีกมุมหนึ่งหลังโขดหินไม่ไกลมีบุรุษผู้หนึ่งกำลังเอนหลังพิงโขดหินแช่น้ำอยู่ในลำธารนั้นเช่นกัน

ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงจันทร์สีเหลืองนวลอ่อน ๆส่องรดเรือนร่างขาวผ่องของสตรีในสายธาร แม้มีใบหญ้าบดบังร่างกายงดงามนั้นทว่าก็มิสามารถบดบังได้หมด

ยามร่างกายขาวนวลยืนขึ้น ตั้งแต่เอวคอดกิ่วขึ้นไปจรดเนื้อนูนสองเต้าอันใหญ่โตเกินตัว จุดสองจุดแดงก่ำโดดเด่นอยู่บนเนินเต้านั้น ลาดเอนขึ้นไปยังกระดูกไหปลาร้า ลำคอเรียวระหง ใบหน้ารูปไข่....เสียดายที่นางยืนหันหลังให้แสงจันทร์จึงมิสามารถเห็นเครื่องหน้างดงามนั้นได้อย่างชัดเจน

การเคลื่อนไหวทั้งหมดของเฟยเซียนอยู่สายตาของบุรุษผู้มานอนแช่น้ำเย็นในลำธารแห่งนี้ก่อนทั้งหมด

ราวกับตกในภวังค์ห้วงแห่งสวรรค์ มีนางเซียนตัวน้อยกำลังเล่นน้ำอยู่ด้านหน้าตนเอง ดวงตาที่ปกติมักเหี้ยมโหดเวลานี้กลับดูเปล่งประกายวาววามยิ่งกว่าแสงของดวงจันทราค่ำคืนนี้จ้องมองร่างบอบบางอ้อนแอ้นนั้นเขม็ง

เฟยเซียนที่กำลังเพลิดเพลินกับการขัดถูตนเองรู้สึกแปลกประหลาด คิ้วเรียวบางขมวดเข้าหากันก่อนกวาดสายตามองโดยรอบอย่างระมัดระวัง

นางรู้สึกเหมือนมีสัตว์ร้ายกำลังจ้องนางอยู่ ความรู้สึกราวตนเองกำลังถูกไล่ล่านั้นทำให้ขนบนร่างกายนางพากันลุกชัน มือบางไม่ประณีตในการขัดถูตัวอีกต่อไป นางตัดสินใจถูส่วนที่เหลืออย่างลวก ๆเพื่อให้เสร็จโดยเร็วที่สุดจะได้ขึ้นจากน้ำและออกจากที่นี่สักที

ใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูปเฟยเซียนก็สามารถแต่งตัวทั้งพันผ้ารัดหน้าอก สวมชุดบุรุษทับไปถึงสามชั้นเพื่อทำให้ร่างกายตนเองหนาเหมือนบุรุษเพศ รวบผมมัดขึ้นและปล่อยเป็นหางม้าลงมา โดยไม่ลืมดึงปอยผมลงมาปรกใบหน้าของตนเองเยอะกว่าคนปกติ

“เพียงเท่านี้ก็เรียบร้อย”

[1] ยามโฉ่ว คือ 01.00 - 02.59 น.