หนี้รักร้าย

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งอย่างเร่งรีบก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าบริษัทแห่งหนึ่งที่หญิงสาวทำงานแผนกบัญชีของบริษัทได้สองปีกว่า ร่างบางหอบหายใจเหนื่อยเม็ดเหงื่อเริ่มผุดตามกรอบใบหน้าหวาน มือบางยกขึ้นมองนาฬิกาแล้วรู้สึกโล่งอก ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เซล่าหญิงสาวหน้าตาสละสลวยในวัยยี่สิบห้า ครอบครัวของเธอมีฐานะปานกลางไม่ได้ร่ำรวยอะไร บิดาของเธอทำงานให้กับบริษัทแห่งหนึ่งและเป็นคนขับรถ ส่วนมารดาของเธอเป็นคนไทยซึ่งเสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก จึงถูกเลี้ยงดูจากผู้เป็นบิดามาโดยตลอด " เซล่าไปทำอะไรมาทำไมถึงมีสภาพแบบนั้นล่ะ " เจนเพื่อนร่วมงานเงยหน้าขึ้นมาถาม " รีบน่ะสิเจน เกือบไม่ทันเดี๋ยวจะโดนหัวหน้างานหมายหัวเอานะ " " แกก็ หัวหน้าไม่ได้ดุขนาดนั้นซะหน่อย คิกๆๆ " " แฮ่~~ พูดเล่นน่า วันนี้ตื่นสายแถมยังไม่ทันรถอีก ต้องรอคันถัดไปน่ะ " เจนถึงกับส่ายหน้าการมาสายของเธอเป็นเรื่องปกติทุกวันอยู่แล้ว ก่อนที่บทสนทนาจะจบลงเมื่อหัวหน้าเดินเข้ามา ทุกคนต่างตั้งใจทำงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง " นี่พวกแก เดือนหน้าฉันจะแต่งงานแล้วนะ " เสียงฮันนี่เพื่อนร่วมงานอีกคนเอ่ยขึ้นท่าทางมีความสุขหลังจากที่คบกับแฟนหนุ่มมาหลายปีแล้วถูกขอแต่งงาน " จริงเหรอฮันนี่ ยินดีด้วยนะ ฉันก็อยากถูกขอแต่งงานบ้างจัง " เจนทำหน้าทำตาอย่างมีความสุข เพราะการแต่งงานคือความฝันของผู้หญิงหลายๆ คน " พวกแกต้องไปให้ได้นะ นี่เซล่าไม่คิดอยากจะแต่งงานบ้างเหรอ " ฮันนี่หันไปถามเซล่าที่นั่งฟังอย่างเงียบๆ แต่เธอกลับส่งยิ้มให้บางๆ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีแฟนหรือความรักเลยสักครั้ง เธอเห็นหลายคู่ที่ไปกันรอดอยู่อย่างมีความสุข และอีกหลายคู่ต้องเลิกรากันจนเป็นเรื่องวุ่นวาย " แกก็พูดไปฮันนี่ ยัยเซล่าเคยมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ " " จริงด้วยเจนฉันลืมไปเลย เซล่าแกลองไปเที่ยวผับดูไหม หรือไม่ก็ไปทํางานพาร์ตไทม์ที่นั่น มีแต่คนหล่อๆ รวยๆ ไปเที่ยวกัน เพื่อนของฉันก็หาแฟนได้จากที่นั่น นี่ฉันมีนามบัตรผู้จัดการด้วยเขากำลังต้องการคน " ฮันนี่เอ่ยพร้อมกับยื่นแผ่นกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆ ให้เธอ " จะดีเหรอ ฉันยังไม่อยากมีน่ะ " " ไม่ลองไม่รู้ มันไม่เสียหายอะไร เอาไปเลย " มือบางรับนามบัตรจากเพื่อนมาโดยไม่คิดอะไร เธออาศัยอยู่กับพ่อตั้งแต่จำความได้ ทำงานร้านอาหารไปด้วยเรียนไปด้วยจนจบ และมีงานประจำทำ เวลาแทบจะไม่มี ตอนนี้ก็อายุยี่สิบห้าแล้วเธอควรเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง " เอ๊ะ! นั่นมันท่านประธานบริษัทของเรา นานๆ ทีจะเห็นตัวเป็นๆ หล่อมากเลยแก " " จริงด้วย ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังไม่มีแฟนอีก " เซล่ามองตามเพื่อนแต่กลับเห็นแค่แผ่นหลังของเขา ตั้งแต่เธอทำงานที่นี่มายังไม่เคยเห็นประธานบริษัทเลยสักครั้ง เธอทำงานแล้วกลับบ้านไปพักผ่อนวนเวียนอยู่แบบนี้จนเป็นความเคยชิน " แกช้าอีกแล้วนะเซล่า ไม่เคยทันทุกครั้งเลย " " ใช่ เห็นท่านประธานสุดหล่อแล้วมีกำลังใจทำงานเลย " " ช่างเถอะ กลับเข้าไปทำงานได้แล้ว " เธอส่ายหน้ากับความบ้าผู้ชายหล่อๆ ของเพื่อน ทั้งที่กำลังจะแต่งงานก็ไม่เว้นเลย