Öyle anlar gelir ki insan kaderinde yaşayacaklarını görür ve öğrenir. Demet ile odada sohbet eden Aslı her geçen gün kadına daha da alışıyordu. Ondan hayata dair küçük tüyolar alıyor dinliyordu.
Demet, gözlerini genç kıza diktiğinde “Yavuz konusunda aklında ne var?” diye sordu. Biliyordu ve görüyordu gözlerindeki güvensizliği ki haklıydı da.
Aslı ellerini saçlarına geçirip oflarken soluğunu bıraktı. Demet’e bakarken “Bilmiyorum abla” dedi.
“Bu bilinmezlik yormuyor mu be güzelim.”
“Yormaz mı abla? İflahım kesiliyor. Kalbim patlayacak gibi oluyor. Bazen öyle dalıp gidiyorum ya bin düşünce tek seferde beynime doluyor.”
“Boşandınız. Yine de o hala dibinde.”
“Benden bir yıl istedi. Bir yılda eğer ikna edebilirse yeniden başlayacağız.”
Demet, başını omzuna eğip “Peki sence ş
