“Lorîn! Hadi ama! Bohçaları dizerken senin hayalini dizmekten yoruldum artık!” dedi Rotinda, elinde iğne kutusuyla içeri dalarak.
Üzerinde sarı yazması, bileğinde nazar boncuklu bilezikleriyle, tıpkı güneş gibi parlıyordu.
Zerda Hanım kahkaha attı.
“Gel kız gel... neşe oldun sen de başımıza. Evde matem olsa sen güldürürsün.”
Rotinda bohçayı koluna doladı.
“E ama ablamın düğünü var! Bu konağın gelini dünyanın en güzel gülümsemesini takmalı bu gece!”
Lorîn gülümsemekten kendini alamadı.
Rotinda başını hafifçe eğip fısıldadı:
“Sen bu gece kraliçesin. Kınadan sonra artık yalnız olmayacaksın. Korkma... çünkü artık ağit var.”
_______________
Gece Kılıçhan Konağı’nın avlusuna bir yıldız yağmuru gibi doğdu. Halılar serildi, ışıklar yakıldı, dağ köylerinden gelen kadınlar, genç kızlar, ya
