Gece, dağların eteklerine çökerken konağın taş odalarında derin bir sessizlik vardı. Ay, pencereye vuran solgun ışığıyla gölgeleri uzatıyor, lambanın titrek alevi odada solgun bir sıcaklık yayıyordu.
Ağit, pencere önündeki minderde oturuyordu. Bir battaniye omuzlarına atılmış, gözleri dışarıda, sanki uzak bir noktaya takılmıştı. İçerisi sessizdi ama içinde yılların yorgunluğu dolanıyordu. Kalbinin derinliklerinde bir şey eksik kalmış gibiydi. Hep sevmişti. Yıllarca...
Ama karşılık görememişti. En azından öyle sanmıştı.
Kapı usulca aralandı. Lorîn içeri girdi. Elinde bir fincan sıcak çay… ama elleri titriyordu. Sesi fısıltı gibi:
“Üşüyorsundur diye düşündüm. Çay getirdim.”
Ağit başını çevirip gülümsedi.
“Gel otur, sen gelince odam ısınıyor zaten.”
Lorîn yere, onun karşısına diz çöktü
