Dağlar suskundu bugün. Üç gün önce silahların gölgesinde gelenler şimdi sessizlikte birbirlerine tutunuyordu. Rüzgâr yavaş esiyor, güneş yüzünü taş duvarlara nazikçe bırakıyordu.
Ağit’in odasında loş bir ışık vardı. Pencere aralıktı. İçeriye hafif bir kekik kokusu doluyordu. Sedyeye benzeyen yatağında sırtına yastık konmuş, hâlâ zayıf ama gözleri eskiye göre daha canlıydı.
Zeryan pencere kenarındaydı. Ellerini birbirine kenetlemiş, suskun ama bir o kadar huzurluydu.
Ona baktı. Ağit, ilk kez rahatça baktı kız kardeşine. Gerçekten tanır gibi… yıllar sonra eksik bir parçasını tamamlar gibi.
“Elimde bir şey var,” dedi Ağit, sesi hâlâ yorgun ama kararlıydı.
Zeryan başını çevirdi.
“Ne?”
Ağit, başucundaki sandığın içinden sararmış bir zarf çıkardı. Kenarları kıvrılmış, yazıları silikleşmiş
