Ciwan’ın elleri hâlâ kan içindeydi. O kan, kardeşi Agit’in kanıydı. Lorin, yarı baygın bir halde onun yanında oturuyordu. Hastanenin soğuk taş koridorları, ölümün gölgesi gibi üzerlerine çökmüştü.
Ambulans hastaneye vardığında, doktorlar telaşla Agit’i sedyeye koyup ameliyathaneye götürdüler. Lorin, gözleri boşluğa dalmış bir halde Agit’in ardından koşmak istedi ama dizleri titredi, olduğu yere çöküverdi.
Ciwan ise telefonunu çıkardı, parmakları titreyerek Dijvar’ın numarasını tuşladı.
— "Dijvar!" diye haykırdı, sesi acı ve öfkeyle çatlamıştı. "Ezdînşêr Agit’i vurdu! Ameliyata aldılar, çok kan kaybetti!"
Telefonun diğer ucunda ölüm sessizliği hâkimdi. Sonra bir kükreme gibi gelen ses duyuldu:
— "Ezdînşêr mi?!"
Ciwan gözlerini sıktı, nefesi düzensizleşti.
— "Onu vurdum." dedi titrek
