Gece ağırdı. Gökyüzünde yıldızlar soluk soluk yanıyordu ama avlunun ortasında toplanan kalabalığın yüzleri daha da soluktu. Yiğiter Aşireti, Şemiran Aşireti ve Mirkan Aşireti’nden gelenler uzun taş sıralara oturmuş, merakla toplantının gidişatını izliyordu.
İdâl, toplantının kurulmuş bir plan olduğunu biliyordu ama Elif’in içindeki korkuyu görmek, içinde bir düğüm gibi sıkışıp kalan öfkesini daha da körüklüyordu.
Dijvar, avlunun ortasına ağır adımlarla geldi. Gölgesi uzun ve sert düşüyordu. Bütün gözler onun üzerindeydi. Bakışları sinsiydi, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oynuyordu.
“Bugün burada, aşiretlerimizin töresini yerine getirmek için toplandık.”
Sözleri havada asılı kaldı. Herkes birbirine baktı. Mehmet Ağa gözlerini kısarak ona odaklandı. Selvi Hanım, solu
