Konağın üst katında, yeni doğacak bebeklerin odasında büyük bir hazırlık vardı. Duvarlar boyanıyor, mobilyalar yerleştiriliyor, ortalıkta ise tatlı bir karmaşa hâkimdi. İdâl, kollarını göğsünde birleştirmiş, huysuz bir şekilde Dijvar’ı izliyordu. Kocasını eve kabul etmişti ama içindeki kırgınlık geçmemişti. Ona kızmak için her fırsatı kullanıyordu.
İDÂL: ("Kaşlarını çatıp duvara sürülen boyaya bakarak") Allah aşkına, şu duvarı düzgün boya Dijvar! Eğri büğrü olmuş, çocuklarımızın odasına yamuk duvar mı bırakacaksın?
DİJVAR: ("Elindeki fırçayı indirip iç çeker.") İdâl, duvarı boyuyorum, fresk yapmıyorum!
İDÂL: ("Gözlerini devirerek") Keşke becerebilsen de bir fresk görsek!
ZERDA HANIM: ("Gülerek içeri girer.") Aman evladım, şu adamı biraz rahat bırak! Adam sana çocuklarının odasını hazır
