Meryem'in anlatımı..
Gözlerimi kapattım.Derin bir nefes aldım, bedenimde biriken tüm yorgunluğu dışarı salmaya çalışarak.
Biliyorum, her yara hemen kapanmaz.
Her acı, her kayıp, zamanla iyileşmez belki ama...Onlarla yaşamayı, hatta bazen onlarla dans etmeyi öğrenmek gerek.
Kendimi affetmek zorundayım önce.
Geçmişin yüklerini sırtımda taşımak değil, onları yavaşça bırakmak...
Ve sonra kendime tekrar dokunmak.
Ve küçük bir adım attım buna doğru.
Küçük ama anlamlı.
Ve bu adım, kendi hayatımın hikâyesini yazmaya devam etme cesareti verdi bana.
Mesleğimden kopmuştum ama kendime meşgale olarak küçük bir kafe açmıştım. Küçük şirin, çokça duygu yüklü. Ne zaman kendimi yanlız, çaresiz hissetsem mutfakta aldım soluğu.
Kafemde geçen zaman, aslında içimde biriktirdiğim hikâyelerin, sessi
