Iniwan kong magisa si Kaii kahit na umiiyak pa siya sa harap ko. Hindi ko kayang tumagal pa lalo na at alam kong nahihirapan si Migo. Alam kong nababalot na ‘yun ngayon ng kung ano anong pag iisip dahil sa mga nangyayari. Hindi ko rin naman kaya na masaktan si Migo.
Baka kung ano na ang iniisip niya sa mga oras na ‘to. Kaya agad akong pumasok sa loob ng kotse. Nakita kong direktang nakatingin si Migo sa daan at hindi man lang siya kumibo.
“May pupuntahan ka pa ba o dadaanan?” tanong niya sa akin na para bang nagpapanggap siya na wala siyang nakita kanina.
Gusto kong magpaliwanag sa kaniya pero hindi ko alam kung saan ko sisimulan. Dahil kahit ako kapag ganoon ang naabutan ko, alam ko kung ano agad ang iisipin ko.
“Migo.. ‘yung kanina hindi ‘yon ang nangayari. At kung iniisip mo na -”
