รักแลกร้าย

รักสุดหัวใจ บทนำ “ฮื่อๆ แม่รักหนูสุดหัวใจนะมีนาอึก~มะเเม่ขอโทษที่อยู่ดูแลหนูไม่ได้ ฮื่อๆ เป็นเด็กดีของป้ามุกดานะเฮือก!! ฝากลูกหนูด้วยนะคะเจ๊”พรึ่บ อ้อมแขนที่มีลูกวางอยู่ ได้ล่วงหล่นลงกับเตียงพร้อมกับลมหายใจที่ดับลง “กรี๊ดฮื่อๆ ม่านฟ้าฮื่อๆไม่จริงคุณหมอฮื่อๆคุณหมอช่วยน้องหนูที” “มุกดาๆ ม่านฟ้าไปสบายแล้ว”ชายหนุ่มรีบโอบกอดหญิงสาวที่ร้องให้หมดสติไว้ในอ้อมอก “ฮื่อๆมีนา”เมื่อเธอตั้งสติได้จึงใช้สองมือของตัวเองโอบอุ้มหลานสาวที่คลอด ได้เพียงไม่พอวันออกมาจากอ้อมแขนของผู้เป็นแม่ ที่เพิ่งหมดลมหายใจลงไป “ฮื่อๆไปอยู่กับป้านะมีนาฮื่อๆ ม่านฟ้าพี่สาบาน ว่าพี่จะเอาคืนพวกมันให้สาสมเลย”ความโกรธแค้นของพี่สาวที่เห็นน้อง าวถูกกระทำเธอได้สาบานต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของน้องไว้ด้วยความโกรธและเกลียดผู้ที่ทำน้องสาวว่าเธอจะแก้แค้นแทน วันเวลาผ่านไป!! เราชื่อว่ามุกดาอายุ 27 ปีมีน้องสาว 1 คนชื่อว่าม่านฟ้าอายุ 26 ปี พ่อกับแม่เราเสียไป5ปีก่อนเราทั้งสองคนก็ช่วยกันทำงานส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ และได้งานทำแล้ว ม่านฟ้าเป็นน้องสาวที่เรารักมากที่สุด เธอเป็นเหมือนทุกอย่าง เธอมีแฟนเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป ไม่ค่อยกลับบ้านไปอยู่ที่บ้านของแฟน เราก็เข้าใจและไม่กีดกันเพราะว่าน้องโตแล้ว รอแค่น้องแต่งงานมีครอบครัวจริงๆ ส่วนเราเองยังคงโสดและก็ยังไม่คิดที่จะมีใคร คิดแค่ว่าจะสร้างตัวเองให้มีอนาคตก่อน ผู้ชายสมัยนี้หาคนดีๆไม่ใช่ง่าย หาคนที่รับเราได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน เราเลยไม่อยากเอาใครเข้ามาทำให้ตัวเองเจ็บช้ำ และแล้ววันเวลาก็ผ่านไปน้องสาวของเราเริ่มเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขามาสารภาพกับเราว่าเขาตั้งท้อง ในตอนแรกเราก็โกรธน้องเพราะว่ายังไม่ได้แต่งงาน แต่ตั้งท้องก่อนจากโกรธก็กลายเป็นห่วงใย ยินดีที่จะได้หลานเราเลยบอกกับน้องสาวว่าให้ทางนั้นเขามาคุยเรื่องแต่งงาน น้องสาวเราบอกว่าเขายังไม่พร้อมจนเวลาผ่านไป น้องสาวของเราได้ย้ายไปอยู่บ้านผู้ชาย เราไม่เคยไปที่นั่นเลยนะ เราไม่รู้ด้วยว่าน้องสาวเราอยู่ยังไง เราพยายามถามน้องสาวเราตลอดว่าสบายดีไหม อยู่เป็นยังไงบ้างน้องสาวเราก็บอกว่าสบายดีทุกอย่าง จนมาวันหนึ่งน้องสาวเรามาสารภาพความจริง มาบอกความจริงกับเราว่าทางครอบครัวเขาทำอะไรกับเธอไว้บ้าง ชีวิตจริงยิ่งกว่าในละครอีก เราเชื่อน้องสาวเราทุกอย่าง เวลาผ่านไปได้ไม่นานถึงเวลาคลอด ร่างกายของน้องสาวเราแย่ลงเรื่อยๆ ฝ่ายผู้ชายหรือว่าผู้เป็นพ่อเด็กไม่เคยมาเหลียวแลไม่เคยมาเยี่ยม มีแต่น้องสาวเราโทรไป เขาก็บล็อคเบอร์ และทำให้น้องสาวเราตอมใจเรื่อยๆ วันที่น้องสาวเราคลอด เป็นวันที่เราเสียใจมากที่สุดเป็นวันที่เราเสียน้องสาวไป และได้หลานสาวมาแทน ความเจ็บความแค้นที่เรามีอยู่ตอนนี้มันมากมายเหลือเกิน เราได้เพียงแต่ทำหน้าที่เลี้ยงหลานให้ดีที่สุด “ฮื่อๆมีนาหนูมาเป็นลูกแม่นะ แม่จะพาน้องไปแก้แค้นคนที่มันทำร้ายครอบครัวเรา”หยดน้ำตาที่ไหลออกมา เป็นน้ำตาแห่งความแค้น ได้เพียงก้มมองหน้าหลานสาวตัวเอง ไม่สามารถช่วยชีวิตแม่ของเขาไว้ได้และเราก็สาบานกับตัวเองและก็น้องสาวไว้แล้วว่าเราจะแก้แค้นให้ถึงที่สุด “ใจเย็นๆนะมุกดา จะทำอะไรค่อยๆคิด ต้นว่ามุกดากำลังโกรธ”ต้นเป็นเพื่อนของเราตั้งแต่สมัยเรียน และก็ตอนนี้ค่อยช่วยเหลือเราหลายๆอย่าง และในวันที่เราเสียน้องสาวไปต้นก็อยู่เป็นเพื่อนจนจัดงานศพเสร็จคอยดูแลหลานกับเรา ตอนนี้เหลือเพียงแต่รูปของน้องสาวและโกฐกระดูก “ต้นจะให้มุกดาใจเย็นๆได้ยังไง คนที่มันทำร้ายมุกดา มันยังอยู่สุขสบายและมีความสุขกันอยู่เลย” “ต้นเชื่อนะว่าเวรกรรมมีจริง เราไม่ต้องไปแก้แค้นหรอก เดี๋ยวพวกเขาก็ได้รับกรรมเอง” “ไม่! มุกดาไม่รอให้เวรกรรมตามทันพวกมันหรอกต้น มุกดานี่แหละจะเอาเวรกรรมปล่อยให้พวกมันชดใช้เอง” “แล้วมุกดาจะทำยังไง อย่าลืมสิว่ามุกดาจะต้องเลี้ยงลูกของน้องสาวอีกนะ” “พวกมันต้องชดใช้ฮื่อๆ”