VALDEMOR'S CHAPTER

Chapter 05: CAUGHT RED HANDED

TANGHALI NA ng magising si Leighra sa kaniyang pagkakatulog, masama pa rin ang pakiramdam niya at hindi pa rin bumababa ang kaniyang lagnat. Bahagya lang nawala ang ang sakit ng kaniyang ulo, pero ramdam niyang nanghihina parin ang katawan niya.

"I should really not make takbo sa ulan, pinagtiyagaan ko nalang sana ang lalaking wirdo na 'yun kaysa ganito. I hate pa naman na mag stay sa bahay, na cancelled pa ang flight ko." ani ni Leighra ng may kumatok sa pintuan ng kuwarto niya.

"Ma'am Leighra, narito na po ang doctor na titingin po sa inyo." pagbibigay alam ni manang kay Leighra na sa tingin niya ay tinawagan ni LAY upang samahan siya.

"Pasok manang." sagot ni Leighra na paupong bumangon at sumandal sa kama niya.

Nang magbukas ang pintuan ay pumasok na ang isang babaeng doctor sa kuwarto niya na magandang ngiti ang pinakita sa kaniya.

"Hi! I'm Doctor Yshara El Diente from Han International Hospital. Our director called me to check up on his friend's twin sister." pagpapakilala nito na umupo sa gilid ng kama at ibinaba ang gamit nito.

"I'm Leighra Artemis Yvanov, nice to meet you Doc El Diente."

"Just call me Yshara, ikaw pala ang twin sister ng isa sa members ng Phantoms. Now that i am staring at you, nakikita ko ang resemblance." ngiting ani ni Yshara na kinuha ang stethoscope nito at thermometer.

"You know Phantoms?" usisang tanong ni Leighra na ngiting ikinatango nito.

"I know them but not personally, nababanggit lang sila ng asawa ko since magkakasama sila sa underground society." sagot ni Yshara na ikinagulat ni Leighra habang chinecheck up na siya nito.

"OMG! Part ng underground ang husband mo? Same bound?"

"Yeah, small world right?" ani ni Yshara na ipinalagay na niya ang thermometer sa underarm ni Leighra.

"Can you tell me anong pakiramdam mo right now?"

"So init pa din ng pakiramdam ko, parang wala akong ganang mag eat and it's hard for me to breath on my nose." sagot ni Leighra.

"I will list the medicine na iinumin mo, make sure to drink those on time. Sabi ni manang naulanan ka kagabi, rain water has high moisture which makes viruses, bacteria and other microorganisms to make you sick, especially when you prolonged periods of being wet from the rain. Just drinks the medicine I prescribed and you will be better " pahayag na bilin ni Yshara na ibinigay kay Leighra ang reseta ng gamot na kailangan niyang inumin, nang kunin na ni Yshara ang thermometer ay hinipo nito ang noo ni Leighra.

"38.7°c ang fever mo, kailangan mo ng makainom ng gamot para bumaba 'yan. May mauutusan ka bang bumili ng mga gamot mo?"

"Apparently, wala ang mga uncles and aunties ko ngayon dito sa knight mansion. I can't ask naman manang to buy me medicines dahil matanda na rin siya. Maybe i'll wait my twin so he can buy my medicine." sagot ni Leighra habang inaayos ni Yshara ang gamit niya.

"I'll buy your medicines, since wala naman akong masyadong pasyente na babalikan sa HIH."

"No, that's so nakakahiya, Yshara."

"I insist." ngiting ani ni Yshara na tumayo na sa pagkaka upo nito ng hawakan ni Leighra ang braso niya.

"C-Can i come?"

"No, you need to rest. You have a high fever, pag lumabas ka it's possible na mahimatay ka or mas lumala ang lagay mo. Just stay here hanggang makabalik ako." tanggi ni Yshara na ikinanguso ni Leighra.

"But i want to go out, hindi ako sanay na tumitigil ng matagal sa bahay. Besides, it's so nakakainip na. Isama mo na ako, promise i'll stay on your car." pakiusap ni Leighra na ikinabuntong hininga ni Yshara.

"Ikaw lang ang may sakit na despites sa lagay mo ay gusto pa ding humiwalay sa higaan niya. Fine, i'll tag you along but sa kotse ka lang while naghihintay sa akin." wala ng nagawa si Yshara kaya pinayagan na niya kahit hindi iyon dapat ang gawin nito since mataas pa ang lagnat nito.

Malawak na napangiti si Leighra sa pagpayag ni Yshara kaya nanlalambot ay tumayo na si Leighra upang mag-ayos na siyang hindi naman mapaniwalaan ni Yshara dahil nakuha pa nitong mag-make up.

"May sakit ka na pero make up is life, nakakaaliw ka Leighra." natatawang ani ni Yshara ng maalalayan niya na si Leighra na makasakay sa loob ng kotse niya sa front seat.

"Hindi ako sanay na walang make up."

"You are still gorgeous even without make up, i don't think nga na need mo 'yun eh. Natural ang ganda mo, at ang ganda ng blueish eyes mo." kumentong puri ni Yshara bago niya isara amg pinto at sumakay na din siya sa driver seat.

"Wala akong strength to wear my contact lense, besides, hindi naman ako lalabas ng kotse mo." sagot ni Leighra.

Sa lahat ng travel ni Leighra, hindi niya kinakalimutang isuot lagi ang color brown contact lense niya upang maiwasang ang mga puwedeng magtanong bakit may kulay dagat siyang mga mata. Hindi sa tinatago niya ang ang lahing griyego niya, pero ayaw lang niya na tinatanong siya. Besides, isa din iyon sa bilin ng kaniyang ama lalo pa at ilan lang ang nakakakilala sa kaniya na isa siyang prinsesa.

"Ready ka na?" tanong ni Yshara na ikinatango ni Leighra.

Binuhay na ni Yshara ang makina ng kotse niya at pinaandar na iyon paalis ng knight mansion.

"Hindi ka ba magtatanong why i have this kind of color of my eyes?" tanong ni Leighra na ikinangiti ni Yshara habang tutok siya sa pagmamaneho.

"Why would I? Your eyes are beautiful but it doesn't mean na kailangan kong tanungin bakit ganiyan ang kulay ng mga mata mo."

"You're the first, lahat ng nakakakita ng kulay ng mga mata ko ay laging nagtatanong anong lahi ko, bakit may ganitong kulay ako ng mga mata. It's kinda annoying...."

"Kaya nagsusuot ka ng contact lense?" pagpapatuloy ni Yshara sa sinasabi ni Leighra na buntong hiningang ikinatango nito.

"I loved the color of my eyes, same kami ni Achi because our dad told us that we enherit this eye color sa mga grandparents namin. But i need to hide it upang hindi makakuha ng atensyon, besides, para magawa ko ang mga bagay na ginagawa ko ngayon, my father protect my identity so I need to do my part." paliwanag na pahayag ni Leighra.

"Hindi talaga maiiwasan ang mga taong walang magawa kundi tingnan ang ibang tao. They are not busy so they stick their nose to the privacy life of other person. I understand you, i experienced that pero immune na ako and my husband always told me na huwag nalang pansinin ang mga ganoong klaseng tao."

"Really? Hindi ba nakakainis, i hate people who always kiss and tell." reaksyon ni Leighra na bahagyang ikinatawa ni Yshara.

"You are lucky though dahil may asawa kang nag-aalala sayo, i bet he loves you so much." ani pa ni Leighra.

Ayaw ni Leighra ng tahimik na biyahe, at hindi mahirap kausap si Yshara. Magaan agad ang loob niya dito, at hindi ito katulad ng iba na plastik kung makitungo sa kaniya.

"Yeah, i'm lucky that i experienced the opportunity to be loved by him. I can say that patience and waiting pays off."sagot ni Yshara na ikinakunot ng noo si Leighra.

"What do you mean?"

"Mahabang kuwentuhan kung sasabihin ko sayo, but to make it short, napakahirap mahalin noon ng asawa ko. May pagkakataon na sumuko na ako kasi sobrang nasasaktan na ko emotionally, but when he realize his feelings for me, i'm glad hindi ko pa talaga tuluyang binitawan ang pagmamahal ko sa kaniya. So he saved us, he saved my heart that almost drowning pain, and now I can say that he loves me so dearly." pagkukuwento ni Yshara na hindi naiwasan ni Leighra na mapahanga ni Yshara.

"I can say that your husband is the one who is lucky, dahil kung nalate na siyang marealize how he feels for her, it his lost." ani nu Leighra na buntong hiningang isinandal ang ulo sa upunan niya at ikinapikit niya dahil nakakaramdam na siya ng hilo

"But if i were you, kung alam ko at nakikita kong wala akong chance to be loved by the man i love. Isusuko ko nalang siya kaysa masaktan ako."sambit ni Leighra.

"Why? Hindi mo ilalaban ang nararamdaman mo?"

"Para saan? The man i love is in love with a person i thought as my little sister. Parehas silang mahalaga sa akin, at alam kong bata palang kami siya na talaga ang gusto ng lalaking gusto ko."sagot ni Leighra na may halong lungkot.

"Oh, i'm sorry. But don't close your heart because of that pain, malay mo naman iba pala ang nakatadhana sayo."

"Yeah right." ani lang ni Leighra na ikinangiti lang ni Yshara.

Miya-miya pa ay nakarating na sila sa may pharmacy, nagpaalam na si Yshara at iniwan si Leighra sa kotse nito. Iginala lang ni Leighra ang mga mata niya ng matuon ang tingin niya sa mga batang lansangan sa kabilang kalsada na nakakaawa sa sitwasyon ng mga ito.

"Why do people and these young children need to experience poverty." sambit na kumento ni Leighra na kumuha ng lakas upang makalabas ng kotse.

Ramdam ni Leighra ang panlalambot ng katawan niya pero nagawa parin niyang makaliban ng kalsada at puntahan ang mga bata na napalingon sa kaniya.

"Hello, gusto niyo ba ng pagkain?" tanong niya sa mga ito na kita niyang nagkislapan ang mga mata.

"Papakainin niyo po kami??"

"Yes, huwag kayo mag alala hindi ako masamang tao. Lumapit lang talaga ako para alukin kayo ng pagkain, may kasama lang ako na doktor na bumibili ng gamot then saan niyo gustong kumain?" ngiting alok ni Leighra na nagsilapitan ang mga bata sa kaniya ng mandilim ang paningin niya at ramdam niyang babagsak ang katawan niya ng may sumalo sa kaniya at nakahawak sa bewang niya.

"Gotcha!" rinig ni Leighra na boses ng isang lalaki pero hindi na niya nakita kung sino dahil tuluyan na siyang nawalan ng malay.