Hatice bir an donakalmıştı. Nefesi kesilmiş, elleri titremeye başlamıştı. Şu an resmen Tahir’in üzerinde uzanıyor olması mı daha korkutucuydu, yoksa onu uyandırmış ve artık kaçamayacak durumda olması mı, karar veremiyordu. Göğsü sıkışıyor, kalbi göğüs kafesine sığmıyordu.
Tahir ise henüz olan biteni algılayamamış, sersem bakışlarla onu izliyordu. Gözleri yarı aralıktı; sanki hâlâ bir rüyanın içindeydi. Hatice sonunda kendini toparladı, bileğini çekiştirdi.
“Davut Ağa beni kandırdı! Tahir çok hasta dedi, ondan geldim. Bırak kolumu!” diye mırıldandı.
Tahir’in yarı kapalı gözleri bir anda tamamen açıldı. Rüyalarındaki Hatice genelde konuşmazdı. Bu ise konuşuyor, üstelik Tahir’in sevdiği o aksi, dişli hâliyle onu tersliyordu. O an tamamen ayıldı.
“Sen gerçeksin…” diye mırıldandı, sesi nere
