Kahya, Tahir’in konağından çıktığında göğsünde biriken gergin havayı nihayet bırakabildi. Rahat bir nefes aldı. Omuzlarındaki yük azalmış gibiydi.
En azından Tahir’in bakışlarından, sorularından, sert sessizliklerinden Hatice’yi tanımadığı sonucunu çıkarmıştı. Bu kadarı bile şimdilik yeterliydi.
Yine de içinde kemiren bir huzursuzluk vardı; bir an önce bu iş bitmeli, tapular verilmeli ve Tahir onların hayatından tamamen silinmeliydi. Yıllar önce yaşananların bütün yükünün Hatice’nin omuzlarına yıkılmasından korkuyordu. O defterler bir daha açılmamalıydı.
Konakta ise bambaşka bir telaş hâkimdi. Avluda gün başlamış, ayak sesleri birbirine karışıyordu. Bugün Ebru öğretmen, kasabada düzenlenecek bir hayır etkinliği için gönüllü olmuştu. Hatice de her zamanki gibi onun yanındaydı; destek o
