-Gizem Taş-
İtalya'da günlerim oldukça sıradan geçmeye devam ediyor. Sürekli iş toplantıları, eğitimler, çizim dersleri vs bu şekilde günlerimi bitiriyorum. Allah'tan Çağatay var. Bu kasvetli ortamlardan beni kurtarıyor. Bana karşı çok ilgili, sevecen ve aşırı kibar davranıyor. Sevgisini de en içten şekilde gösteriyor, farkındayım ama yok olmuyor. Benim içimde ufacık bir yaprak kıpırdamıyor. İnsanın aklıda, kalbide başkasında olunca karşındaki kişi adını dağlara bile yazsa, olmuyormuş.
Sevmeyi deniyorum. Ama olmuyor. İnsan olarak çok seviyorum ama kalben kendimi Çağatay'a ait hissedemiyorum. Sürekli evlilik planları yapıyor kafasında ve banada anlatıyor. Ama hiç o duygu içine giremiyorum.
Bir yandan artık aşırı hasret içimi yakmaya başladı. Babam, Babaannem ve Özlem burnumda tütüyor. G
