พ่อหม้ายคนนี้ ฉันจอง

“พี่พร้อม!” เสียงหวานสดใสทักชายหนุ่มที่คุ้นเคย ถึงจะไม่ได้เจอกันมาหลายปี แต่ความคิดถึงไม่เคยจางหาย “เจ้าจอม! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ พี่ไม่เห็นรู้เลย” ‘เจ้าจอม’ มองเจ้าของใบหน้าเหล่อได้รูปคมสัน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มลึกลับน่าค้นหา คันกลางด้วยเลนส์แว่นใส รอยยิ้มอบอุ่นแลดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหล ผิวขาวสะอาดเหมือนคนอาบน้ำวันละหลายๆรอบ กับรูปร่างสูงโปร่งที่มีมวลกล้ามเนื้ออัดแน่น บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองที่ดีแม้จะเป็นพ่อหม้าย บุคลิกดูสุภาพเรียบร้อยประหนึ่งคุณชายหลุดออกมาจากในละคร “กลับมาได้หลายเดือนแล้วค่ะ แล้วพี่พร้อมล่ะคะ… เป็นยังไงบ้าง? สบายดีมั้ย?” เธอถามคนตัวโตที่อยู่ในตัวบ้านฝั่งตรงข้าม ผ่านประตูรั้ว ในใจเต้นโครมครามยิ่งกว่ากลองยาว ตื่นเต้นที่ได้กลับมาพูดคุยกนในรอบหลายปี “สบายดีครับ แล้วเจ้าจอมล่ะ” “จอมสบายดีค่ะ แล้วนี้.. มาเยี่ยมคุณป้าหรอคะ?” “ครับ พาน้องพิมมาส่งด้วยน่ะ” “น้องพิม?..” “ลูกสาวพี่เองครับ แกชื่อพิมดาว” “ชื่อน่ารักจังเลยนะคะ ตัวจริงคงน่ารักมากแน่ๆ” เธอพูดชมคนตัวน้อยไว้ก่อน ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็เรียกรอยยิ้มจากคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี “ไว้พี่จะแนะนำให้เจ้าจอมรู้จักนะครับ” เรียวปากเล็กอมชมพูฉีกยิ้มหวาน ก่อนจะแสร้งถามถึงเรื่องที่รู้อยู่แล้ว แต่ก็อยากได้ยินจากคนตัวโต “แล้วภรรยาพี่พร้อมละคะ? ไม่มาด้วยหรอ? จอมไม่เห็นเลย” คำถามนั้นทำคนตัวโตชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบางๆกลบเกลื่อน “พี่เลิกกับภรรยาแล้วนะ พอดีว่ามีปัญหานิดหน่อย” คำตอบนั้นทำใจเธอยิ่งเต้นรัว จะหาว่าแรด ร่าน หรืออะไรก็ช่างเหอะ แต่เธอโคตรดีใจเลย อยากจะกรี๊ดร้องกระโดดโลดเต้นให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องอดทนไว้ แสร้งทำเป็นตกใจ “ขอโทษค่ะ! จอมไม่รู้ว่าพี่เลิกกับภรรยาแล้ว” "....." บรรยากาศเงียบไปสักพัก เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้น “ว่าแต่ตอนนี้พี่พร้อมทำอะไรอยู่หรอคะ?” “พี่เปิดร้านคาเฟ่เล็กๆนะครับ” “คาเฟ่?.. ชื่อร้านอะไรหรอคะ? เดียวว่างๆจอมจะไปอุดหนุน” “ร้านชื่อ ‘ป้อนคำหวาน’ ครับ อยู่แถวๆxx ..แล้วเจ้าจอมล่ะ ทำอะไรอยู่” “ทำออแกไนซ์ค่ะ กำลังขยายสาขาเข้ามาในไทย ทั้งรับออกแบบ-จัดงาน งานราช-งานหลวง งานแต่ง งานอีเว้นท์ หรือแม้กระทั่งงานเลี้ยงเล็กๆ บริษัทจอมก็รับทำนะคะ โฆษณาไว้ก่อน เพื่อพี่พร้อมจะแนะนำบริษัทของจอม ให้ลูกค้าที่ร้านรู้จัก…” “หึ ยังสดใสร่าเริง เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ” ประโยคชมของคนตรงหน้าทำเธอแอบเขินเล็กน้อย “งั้นจอมขอตัวก่อนนะคะ ไว้ว่างๆจอมจะเข้าไปอุดหนุนที่ร้าน” เธอทำทีเป็นขอตัวกลับ ด้วยไม่อยากให้มันดูเยอะเกินไป กลัวอีกคนจะจับได้ ว่าเธอดีใจแค่ไหนที่ได้เจอเขา หลังจากแยกกันแล้ว เจ้าจอมก็วิ่งกลับขึ้นมาบนห้องนอน กดหน้าลงกับหมอน และกรี๊ดออกมาสุดเสียงหลายๆรอบด้วยความดีใจ มือเล็กวางบนอกข้างซ้ายที่มันเต้นแรง เหมือนจะหลุดออกมาอย่างมีความสุข ได้เจอกันไม่กี่นาที แต่กลับสร้างความสุขให้เธอจนล้นอก ใจจริงอยากจะคุยให้นานกว่านี้ ให้สมกับความคิดถึง แต่ทำได้แค่อดทน อุตสารอมาได้ตั้งหลายปี รออีกนิดจะเป็นไรไป…